STUART LITTLE

En zeggen dat Stuart Little niet écht bestaat. De muis (uit de kinderboeken van E.B. White, die ook Charlotte's Web schreef) kwam met de hulp van honderden technische mensen tot leven in de virtuele wereld van de computer. Zij gaven hem niet alleen een half miljoen haartjes en een garderobe om u tegen te zeggen, maar maakten van hem een karakter dat zijn menselijke medespelers in de film van het doek veegt. Stuart Little lééft en is nog maar eens het bewijs van de schijnbaar onuitputtelijke mogelijkheden van de hedendaagse computeranimatie. De integratie van de digitale muis in zijn live action omgeving is onovertroffen. Net als de manier waarop de lipbewegingen van de (echte) katten aan hun dialoog werden aangepast.

Het verhaal steekt van wal wanneer pa en ma Little op zoek gaan naar een broertje voor hun zoon George. Ze trekken naar een weeshuis, waar ze op slag vertederd geraken door Stuart. George is in de wolken, tot hij ontdekt dat Stuart een muis is. Toch doen ze allemaal hun best om de muis een warm huis te geven. Dat lukt, tot grote ergernis van de huiskat Snowbell, die zijn reputatie bij de andere katten in het gedrang ziet komen. Een muis als familielid, dat kan toch echt niet. Samen met de straatkat Smokey zet hij een plan op om Stuart te laten verdwijnen. De chaos in het gezin raakt compleet als ook Stuarts échte ouders plots voor de deur staan en hun zoontje mee naar huis willen nemen.

Zoals gezegd is Stuart Little vooral een triomf van de techniek. John Dykstra (Star Wars), Henry Anderson en Jerome Chen (Godzilla) laten CGI en realiteit op nooitgeziene manier in elkaar overvloeien. Vooral de karakteranimatie van Stuart Little scheert hoge toppen. De muis wordt daarenboven onberispelijk leven ingeblazen door de stem van Michael J. Fox. Net als onder meer Nathan Lane (Snowbell) en Chazz Palminteri (Smokey) is hij ideaal getypecast als stem. Het verhaal kabbelt minder vlotjes vooruit. Liefhebbers van het kinderboek zullen vast Stuarts beste vriend Margalo de vogel missen. Voor de rest is het verhaal heel erg fragmentarisch en voorspelbaar. Het ontbreekt scenaristen Greg Booker en M. Night Shyamalan (The Sixth Sense) aan de inventiviteit die een Toy Story of Babe wel had. Bovendien slaagt regisseur Rob Minkoff (co-regisseur van The Lion King) er nooit in échte betrokkenheid of emotie op te roepen. Je zit erbij en kijkt hoe mooi het allemaal is, maar hoe het echt afloopt met Stuart Little, kan je eigenlijk maar weinig schelen.

Kinderen zal het wellicht worst wezen. Zij zullen met open mond zitten staren naar Stuart, die ei-zo-na opgegeten wordt door Snowbell, in een wasmachine belandt, een bootrace wint en uiteindelijk een heel leger katten te grazen neemt in Central Park. En ze zullen uitkijken naar de sequel die nu al is aangekondigd. Niet moeilijk: Stuart Little bracht in Amerika 140 miljoen dollar op. Zelfs met een budget waar men de helft van de Titanic mee kon laten zinken, is dat een behoorlijk succes.