Navajo halfbloed Brandon 'Blue' Monroe (Jon Seda) heeft er op zestienjarige leeftijd al drie jaar gevangenis op zitten voor de moord op zijn stiefvader, en is al een tijdje in behandeling voor een tumor in de buik. Wanneer hij bij het afluisteren van zijn dokters verneemt dat hij nog hooguit een maand te leven heeft, besluit hij koste wat kost naar een Navajo reservaat te trekken om daar genezing te vinden.
Een medicijnman had hem in zijn kindertijd immers over een mythisch meer verteld, dat alle ziektes kan genezen, en zijn rostvaste geloof in het bestaan van dat meer houdt hem op de been. Hij gijzelt dokter Michael Reynolds (Woody Harrelson) die hem moest begeleiden naar een kliniek voor een laatste, twijfelachtige behandeling, en dwingt hem naar het reservaat in Arizona te rijden. En daarmee is de aanzet tot een louterend avontuur gegeven. In de loop van het verhaal krijgen we nog achterbuurten, vechtpartijen, prachtige natuur en stoffige dorpjes te zien.
De hoofdpersonages steken niet boven het stereotiepe uit: Blue is een typisch product van een ongelukkige jeugd met een stiefvader die zijn moeder terroriseerde, en Dr. Reynolds is een ongevoelige carrièrejager die een jeugdtrauma meezeult. De afloop van het verhaal laat zich al snel raden: de dokter-patiënt en gijzelnemer-gijzelaar relatie evolueert van een machtsvershouding naar één van respect en uiteindelijk sympathie. Blue geraakt dankzij de hulp van Reynolds ter bestemming, en Reynolds kan aan Blue in primeur het pijnlijk voorval uit zijn jeud kwijt.
Allemaal nog geloofwaardig, dat wel, enkel over het feit of Blue ook echt geneest blijft men in het ongewisse. Cimino probeert de film een New Age tintje te geven door er referenties naar Indianenlegendes tussen te mengen, en laat zelfs Anne Bancroft als overjaarse hippie aandraven. Maar het geheel kan maar matig boeien, en bovendien is de moraal, 'het was al bij al een nuttige ervaring voor ons allebei', al niet bijster origineel meer. Niets nieuws onder de zon dus.