THE LIMEY

The Limey: da's slang voor Engelsman. In de film wordt er Dave Wilson (Terence Stamp) mee bedoeld, een koelbloedige moordenaar die pas vrijgekomen is uit de gevangenis. Hij heeft er lucht van gekregen dat zijn dochter Jenny op mysterieuze manier om het leven is gekomen in Los Angeles. Voor Wilson genoeg om het pad der wraak te kiezen. Hij reist naar Amerika en maakt er kennis met Ed (Luis Guzmán), één van Jenny's vrienden. Via hem komt Wilson in contact met Terry Valentine (Peter Fonda), een overjaarse glamourboy die als rock 'n roll-producer het mooie weer maakte in de jaren zestig. Op het fortuin dat hij toen verdiende, heeft hij een luxeleventje met zijn jonge vriendin Adhara gebouwd. Valentine zou iets met de dood van Jenny te maken hebben.

Méér dan de zoektocht van Wilson naar de oorzaak van Jenny's dood heeft The Limey eigenlijk niet om het lijf. Dit is in wezen een doodsimpel verhaal van wraak en gerechtigheid, zo eentje waarvan je verwacht dat Charles Bronson er de hoofdrol zou in spelen. Maar Steven Soderberg bewijst dat je zelfs met een magere verhaallijn een film kunt maken die van de eerste tot de laatste seconde boeit en aanspreekt. Formeel is de film een parel. Soderberg monteert zijn beelden op een agressieve en uitdagende manier. Hij laat dialogen soms naast beelden lopen, springt vooruit, dan weer terug, overlapt en mengt als een goeie cocktail door elkaar. Het resultaat is soms verwarrend, maar nooit zó dat het stoort.

De film wordt gedragen door twee gauwe ouwe uit de filmhistorie. Terence Stamp speelt op stoïcijnse manier de engel der wrake, terwijl de figuur van Valentine schitterend wordt neergepoot door easy rider Peter Fonda. Het lukt hem niet veel, maar áls het hem lukt, dan speelt die iedereen van het scherm. Overigens: de beelden die we in de flashback van Terence Stamp te zien krijgen, zijn gehaald uit Ken Loachs debuutfilm Poor Cow uit 1967, waarin Stamp een Britse dief speelde met de naam... Dave Wilson. Dát is nog eens spelen met de tijd.