DOUBLE JEOPARDY

Ashley Judd vertolkt de rol van Elizabeth Parsons die beschuldigd wordt van de moord op haar man. Ze belandt in de gevangenis en raakt alles wat haar lief is kwijt. Haar 4-jarige zoon brengt ze onder bij de oppas die belooft om verder voor hem te zorgen bij haar afwezigheid.

Wekelijks bezoek van de oppas en kind verwatert na een tijdje en Elizabeth probeert uit te zoeken wat er precies aan de hand is. Ze pleegt een aantal telefoontjes vanuit de gevangenis en komt per toeval tot de ontdekking dat manlief nog leeft en schijnbaar een gelukkig nieuw leven leidt met zijn zoon én oppas.

Elizabeth zint op wraak en wordt ook nog eens extra gestimuleerd door een medegevange die haar wat meer vertelt over 'double jeopardy'. Als ze er dus in slaagt om haar man te vinden kan ze met hem doen en laten wat ze wilt. Trainingsessies à la Rocky en shots van Judds bezwete lichaam suggereren haar vastberadenheid om haar zoon te vinden en de confrontatie aan te gaan met haar wedergeboren man zodra ze de gevangenis verlaat.

Na lang wachten en veel trainen komt Elizabeth eindelijk vrij. Haar klopjacht begint, maar ze komt wederom in de problemen als de reclasseringsagent Travis Lehman (Tommy Lee Jones) haar ook nog eens op de hielen zit. Ex-gedetineerden die niet komen opdagen op de afgesproken tijden en zich helemaal niet houden aan de avondklok, worden namelijk bruut gestraft door deze beambte. Dat leidt tot een aantal achtervolgingen: man vlucht voor vrouw, vrouw vlucht voor reclasseringsagent en dit herhaalt zich nog een aantal keer.

Ashley Judd speelt weer fantastisch, maar haar rol komt sterk overeen met die uit Kiss The Girls. Hetzelfde geldt voor Tommy Lee Jones die voor de zoveelste keer U.S. Marshal Sam Gerard van The Fugitive op het scherm neerzet. Een goed voorbeeld van typecasting. Regisseur Bruce Beresford, onder meer bekend van het geweldige Driving Miss Daisy, maakt er een clichématig potje van en slaagt er niet in om de spanning op te bouwen tot een explosief hoogtepunt. Een screenplay met een interessant uitgangspunt wordt omgevormd tot een onbevredigende film. Twee keer niets dus.