THE OLD MAN AND THE SEA

Animatie is nog steeds een genre dat maar al te vaak met kinderogen wordt bekeken. Mastodonten als Disney en Dreamworks slagen er met wisselend succes in om hun langspeelfilms over heel de wereld in omloop te brengen, maar wie de meer experimentele korte films wil te zien krijgen is genoodzaakt om de verschillende gespecialiseerde festivals af te schuimen. Zelfs de animatiekortfilms die met een oscar werden bekroond, lijken gedoemd om door slechts een aantal gelukkigen gezien te worden. Geri's Game van Pixar bijvoorbeeld, of Bunny van Blue Sky. Twee pareltjes die de afgelopen twee jaar de honneurs mochten waarnemen in Hollywood, maar die bij de meesten enkel tot wenkbrouwgefrons leidt. Enkel de schitterende Wallace & Gromit klei animatiefilms van Nick Park (Aardman Animations) zijn er blijkbaar in geslaagd om een grotere groep volgelingen bijeen te schrapen. Om maar even te zeggen dat het dus niet zo evident is dat The Old Man and the Sea nu ook in het normale Imax-circuit is te bewonderen.

The Old Man and the Sea is gebaseerd op Ernest Hemingway's Pulitzer Prize winnend verhaal. We zien hoe een oude man zijn laatste grote strijd levert tegen een enorme vis terwijl hij belaagd wordt door haaien. Eén man in zijn strijd met de natuur, waarbij hij in het aanschijns van zijn nederlaag geconfronteerd wordt met zijn eigen moed en zijn drang om te overwinnen.

Op zich een eenvoudige verhaallijn dus, maar met een enorme diepgang. Visueel is de 20 minuten durende film een pareltje. Petrov schilderde, geassisteerd door zijn zoon, 29.000 olieverfwerken op glas, die daarna gecombineerd werden tot een 1400-tal filmframes in het superieure Imax-formaat. Met een peliculeoppervlak dat ongeveer 10 maal groter is dan een normaal 35mm beeld levert Imax immers een veel gedetailleerder en helderder beeld af dan een normale filmprojectie. De met de vingers geschilderde prenten van Petrov zijn dan ook op een huizenhoog scherm verbluffend om naar te kijken.

Terwijl de computer niet meer weg te denken is in de hedendaagse filmwereld gebruikte Alexander Petrov de rekentuigen enkel om de Imax-camera met herhaalbare precisie over zijn vier lagen diepe animatiestand te bewegen. Techniek in dienst van de kunst heet zoiets. Op de camera werd ook een videocamera gemonteerd die de beelden ook in de computer opsloeg. Daarmee kon Petrov op ieder ogenblik zijn animatie bekijken en beslissen hoe het nu verder moest. De kunstenaar vertrok immers van een storyboard, maar liet zijn vingers min of meer de vrije loop wanneer hij op dreef was. Het resultaat is een verbluffende animatie in een stijl die we niet gewoon zijn.

Dat Petrov geen eendagsvlieg zal zijn bewijzen zijn twee andere oscarnominaties uit 1990 (The Cow) en 1998 (The Mermaid).

Imax films duren traditiegetrouw een 40-tal minuten, en daarom vonden de producenten het noodzakelijk de animatiefilm in te leiden met een docudrama over het leven en het werk van Ernest Hemingway. Op zich een schitterend idee, ware het niet dat die 17 minuten durende documentaire van Erik Canuel (Hemingway: Un Portrait) in typische (Imax-)belerende stijl is gemaakt. Pseudodramatisch dus, met weinig diepgang, zodat je achteraf eigenlijk nog steeds geen idee hebt wie Hemingway nu echt was. Het is een kwaal van heel wat Imax-films, en een reden waarom heel wat mensen het na enkele Imax-films voor bekeken houden (Onze kwotering slaat dan ook uitsluitend op de animatiefilm zelf). Maar ditmaal wordt even doorbijten beloond. Net als in The Old Man and the Sea.