Howard zal de komende jaren de scores componeren voor vijf Disneyfilms, waaronder de CGI-film Dinosaur, die binnenkort in de Amerikaanse zalen komt, en de volgende twee geanimeerde langspelers van de studio, Atlantis: The Lost Continent (van de makers van Beauty and the Beast en The Hunchback of Notre Dame) en Treasure Planet, de eerste geanimeerde sciencefictionfilm uit de Disneystal. Bovendien mocht Howard onlangs de prestigieuze Henry Mancini Lifetime Achievement Award van ASCAP in ontvangst nemen. Niet slecht voor iemand die zijn carrière begon als toetsenist van Elton John en als producent van tours en platen van Randy Newman, Chaka Khan en Cher.
Snow Falling on Cedars is weer zo'n sneeuwlandschapfilm, zoals we er de afgelopen jaren al een aardig aantal hebben mogen zien. Het fel overschatte Fargo opende de reeks en het zwaar onderschatte A Simple Plan hangt nog steeds in ons geheugen als één van de meest ingenieuze prenten waarbij allerlei witschakeringen het scherm domineerden. Snow Falling on Cedars is misschien niet het meesterwerk dat velen van een verfilming van het intrigerende boek hadden verwacht, maar James Newton Howards score voor de film is één van de allermooiste soundtracks die we in maanden tegenkwamen. De minimalistische, sterk etherische stijl die Carter Burwell voor Fargo en Danny Elfman voor A Simple Plan aangrepen, vinden we deels ook bij Snow Falling on Cedars terug, maar Howards muziek is allerminst een staal van ongeïnspireerd epigonisme; zijn score draagt duidelijk zijn handtekening en zijn beslissing om koor te gebruiken, maakt dat de score een stuk nadrukkelijker aanwezig is in de film dan de muziek van Burwell en Elfman was in hun respectievelijke films.
Snow Falling on Cedars is een strijkersscore; kopers zijn zo goed als geheel afwezig en het gebruik van cello's maakt dat de hele film zich in een sfeer van melodische zwaarmoedigheid drapeert. Howards muziek brengt herinneringen naar boven aan die andere sneeuwlandschapscore van hem, Alive, maar vooral de donkere, koorgedreven muziek uit Devil's Advocate en de rustiger momenten uit The Postman, hier aangevuld met oosterse instrumenten, klinken in de partituren door. Het thema van de film, een repetitief cellomotief ondersteund door koor, lijkt wel een Hollywoodversie van Philip Glass' thema voor Secret Agent. Erg veel thematische ontwikkeling is er in de score overigens niet; Snow Falling on Cedars is muziek die het moet hebben van sfeerschepping. Wie op zoek is naar robuuste filmmuziek met melodieën die je een half uur nadat de film is afgelopen nog loopt na te neuriën, zal met Snow Falling on Cedars bedrogen uitkomen. Net zoals Howards score voor The Sixth Sense is dit muziek die onderhuids werkt, die nadert in plaats van aankomt, die aftast in plaats van vastpakt, die degusteert in plaats van consumeert. Het is muziek van de suggestie en wanneer bij momenten de score uit de donkere hoek tevoorschijn komt waarin hij zich het grootste deel van de film schuilhoudt, weet hij diepe indruk te maken.
De soundtrack die platenlabel Decca van Snow Falling on Cedars uitbracht, bevat ruim een uur muziek uit de originele score van James Newton Howard. Het is een rustig, sfeervol en melancholisch album, maar echt leuke muziek is het dus allerminst: Snow Falling on Cedars is een donkere, zwaarmoedige score die slechts heel af en toe omslaat in toon. Een excellente score dus voor die tobbende momenten waarbij je je vragen stelt bij alles: het leven, de liefde, de zin, de onzin, het weer, het onweer.