MISSION TO MARS

Nu, na een vijftienjarige periode van relatieve droogte, staat het genre opnieuw bovenaan ieders verlanglijstje. Het is namelijk weer die vruchtbare periode tussen Star Wars-films. (We durven er niet aan denken wat er na 2005 - het jaar van de allerlaatste Star Wars - staat te gebeuren.)

Sciencefiction is in: we worden overrompeld met films als Pitch Black, Supernova en Galaxy Quest. Er staan nog minstens twee Matrixen op stapel en een vervolg op Battlefield Earth. Spielberg keert na jaren weer terug naar het genre met A.I. en daarna Minority Report en zelfs op het animatiefront trekt men de ruimte in (Disney's Treasure Planet en Fox' Titan A.E.) En dan zijn er de twee rivaliserende Mars-film die allebei licht op groen kregen nadat NASA haar ambitieuze plannen met Mars bekendmaakte (maar voordat een handjevol missies lelijk mislukten). De ene is Red Planet, met Val Kilmer in de hoofdrol. De andere is Mission to Mars, zowaar het genre-debuut voor Brian De Palma. Niet de meest voor de hand liggende keuze, maar anderzijds, stel je voor wat deze techneut, berucht om zijn complexe camerabewegingen, zou kunnen verwezelijken in een (zogezegd) gewichtloze omgeving.

De Palma is een groot liefhebber van 2001, iets dat al met een dikke viltstift werd onderstreept in Mission: Impossible. Mission to Mars is tegelijk zijn eerbetoon aan Kubricks meesterwerk en tevens z'n eigen Y2K-remix van bepaalde thema's daaruit. De ruimtetuigen lijken logisch geëvolueerde versies te zijn van deze uit 2001, en vooral tijdens de laatste minuten wordt er uitbundig gewerkt met motieven van sneeuwwitte en pikzwarte vlakken, om aldus herinneringen aan de zwarte monoliet/witte hotelkamer uit 2001 aan te halen. De Palma steekt zijn bewondering voor die film niet onder stoelen of banken: het is een weinig subtiele knipoog, maar één die ondergetekende niet irriteerde.

Mission to Mars speelt zich af in het jaar 2020. Een bemande missie brengt vier astronauten naar de rode planeet. De astronauten worden op de oppervlakte van de planeet geconfronteerd met een vreemd en schijnbaar bijzonder gewelddadig verschijnsel, dat eindigt met de dood van drie astronauten en het verlies van radiocontact met de vierde (gespeeld door Don Cheadle). Nasa zet in allerijl een reddingsmissie op poten, die evenmin zonder problemen verloopt. Eens op Mars is het de taak van de astronauten, gespeeld door Tim Robbins, Gary Sinise, Chris O'Donnell en Connie Nielsen, om uit te vissen wat er zich bevindt op de oppervlakte van de planeet, en belangrijker, wat dat precies te maken heeft met de mensheid.

Liefhebbers van het genre die genoegen nemen met pakweg Star Trek: Insurrection, zullen voldaan huiswaarts keren, dunkt ons. De iets kritischere filmliefhebber zal af en toe flink moeten slikken. Mission to Mars zou graag een intelligente SF-film zijn, en heeft uiteindelijk wel een redelijk interessant uitganspunt. Het scenario werd echter te opvallend voorgekauwd voor de grootste gemene deler, en dat zijn jammer genoeg niet de mensen die van Twelve Monkeys maar wel van The Waterboy houden. Wie ietsje meer diepgang verwacht, blijft doorgaans op zijn honger zitten. Dialogen zijn simpel, karakterontwikkeling minimaal. Hier valt allemaal nog mee te leven, dank zij het superieure visuele aspect van de film.

Minuten voor de eindgeneriek rolt, gaat de film een andere richting uit - denk Contact Light - met enig potentieel. De filosofische theorieën die hier uit de doeken worden gedaan worden er echter op een zodanig kinderachtige toon ingelepeld dat het zelfs Ma Flodder zou beledigen ('Oh kijk! Er is er eentje achtergebleven!'). Wat erger is, dit alles wordt vergezeld van een groteske lichtshow die er vaak lachwekkend fake uitziet. CGI kan knap zijn, maar alsjeblief, zullen ze het dan nooit leren?

Benieuwd wat Val Kilmer en co. ervan zullen bakken.