THE WHOLE NINE YARDS

De overstap van klein naar groot scherm mag dan wel logisch lijken, het draait niet altijd op een succes uit. Neem David Duchovny als voorbeeld: geroemd en geprezen om zijn uitstraling op de kijkbuis, of het nu zijn optredes in Twin Peaks, Red Shoe Diaries of The X-Files betreft, maar de klap waarmee hij op het witte doek telkens weer tegen de lamp loopt, is heel hard. Zijn tv-gezicht lijkt gewoon niet te wérken op pellicule. Soms lukt het natuurlijk wel. Toen Bruce Willis de stoere held mocht uithangen in Die Hard, was zijn Moonlighting-verleden gauw vergeten. Ironisch dat uitgerekend hij in The Whole Nine Yards het moet opnemen tegen één van de bekendste tv-gezichten van dít moment: Matthew Perry, Chandler voor de friends.

Perry speelt Nicholas 'Oz' Oseransky, een rustige tandarts die in een mooie wijk in Montreal leeft. Het gaat hem niet bepaald voor de wind: zijn rotverwende Frans-Canadese vrouw Sophie (Rosanna Arquette) wil hem liever dood dan levend en bovendien moet hij de schulden afbetalen die zijn schoonvader vlak voor zijn verdachte dood gemaakt had. Tot overmaat van ramp blijkt zijn nieuwe buur een huurmoordenaar te zijn: Jimmy 'The Tulip' Tudeski (Bruce Willis). Jimmy is op de vlucht voor Janni Gogolak (Kevin Pollack), die met Jimmy nog een oude rekening te vereffenen heeft. Ooit heeft die in Chicago tegen de familie getuigd. Wanneer Sofie dit te weten komt, stuurt ze Oz naar Chicago om de Gogolaks van de situatie op de hoogte te brengen. Op die manier hoopt ze een hoog vindersloon te krijgen om de schulden af te betalen. Maar daar lopen de dingen natuurlijk uit de hand. Eén en ander heeft te maken met een zwarte reus genaamd Frankie Figs (Michael Clarke Duncan), een bloedmooie vrouw (Natasha Henstridge) en een secretaresse met een heel eigenaardige hobby (Amanda Peet).

The Whole Nine Yards lijkt wel Analyze This meets Mickey Blue Eyes: een mengelmoes van misdaad en humor en een jammerlijke verspilling van talent. Bruce Willis torst zijn rol met twee vingers in de neus en lijkt deze film als een aardig tussendoortje (vooral voor de bankrekening waarschijnlijk) te beschouwen. Voor Matthew Perry liggen de zaken anders: hij moet nog altijd doorbreken in de bioscoop en doet hard zijn best om zijn Oz-karakter van een erg hoog Chandler-gehalte te voorzien. Het resultaat is af en toe grappig, maar Perry krijgt gewoon het materiaal niet om uit te blinken. Zelfs de beste komiek blinkt pas uit bij gratie van een goed scenario. En dat is niet altijd even sterk. Bovendien is de regie van semi-veteraan Jonathan Lynn (My Cousin Vinny) zo stroef en saai, dat zelfs halfgodin Natasha Henstridge geen soelaas meer biedt. En, geloof ons, dat wil al heel wat zeggen.