PASSION OF MIND

Niet dat Ma Vie en Rose achteraf bekeken hét meesterwerk van het jaar was, maar de film maakte in 1997 wél indruk op het Filmfestival van Cannes. In die mate zelfs dat onze landgenoot Alain Berliner naar Hollywood mocht om er een film te maken. En niet de minste. Uit alle projecten koos hij een scenario van Ronald Bass, de man achter What Dreams May Come, Snow Falling on Cedars, My Best Friend's Wedding en Rain Man. Als hoofdrolspeelster kon hij beschikken over Demi Moore, die besloten had om haar carrière via een kleinere film weer overeind te krijgen. Tijdens haar hoogdagen midden jaren negentig kreeg ze voor haar rol in Striptease twaalf miljoen dollar, zo ongeveer het gehele budget waar Passion of Mind werd voor gedraaid. Zowel voor Berliner als Moore werd het project een ontgoocheling van formaat. Volgens geruchten lag het tweetal vaak overhoop op de set en vlotten de opnames van geen kanten. In Amerika werd de prent trouwens nauwelijks opgemerkt. Op 28 mei ging hij in limited release. Voorlopig bracht de film zo'n 400.000 dollar op. Niet meteen een kaskraker dus.

Nochtans is het uitgangspunt er één dat de mensheid al sinds zijn ontstaan bezighoudt: het onderscheid tussen droom en realiteit. Dat is iets wat Demi Moores personage blijkbaar niet meer kan maken. Ze leidt twee levens en weet niet welke het echte is. Als de doodbrave weduwe Marie leeft ze met haar twee dochters op het Franse platteland. Maar 's nachts ontwaakt ze als Marty in het jachtige leven van New York, waar ze een veelgeprezen literaire agente is. Beide levens komen haar zo echt voor dat ze het ook niet meer weet. Volgens haar twee psychiaters zijn dromen compensaties voor het leven dat ze leidt. Allemaal goed en wel, maar veel wijzer worden Marie en Marty er niet van. De zaken worden nog complexer als ze beiden in een soort parallelle romance betrokken raken. Marie ontmoet een Amerikaanse schrijver en ook Mary begint een relatie.

Veel spanning levert het allemaal niet op, want met die liefdesaffaires moet de vreemde magisch-realistische sfeer wijken voor stroperige romantiek. We switchen te pas en te onpas van Frankrijk naar New York, zonder dat het verhaal eigenlijk verdergestuwd wordt of we een stap dichter bij de oplossing komen. Veel liever houdt Berliner zich blijkbaar bezig met mooiebeeldenfilmerij. Hij brengt de Franse landschappen tot vervelens toe in beeld en moet blij als een kind geweest zijn dat hij de Brooklyn Bridge op zoveel verschillende manieren kon filmen. Als kijker ben je er niks mee en hoop je snel te weten te komen welk leven nu eigenlijk écht is. Geen nood: uiteindelijk kóm je te weten hoe de vork aan de steel zit. Maar je moet er wel heel veel geduld voor opbrengen.