PROMENONS-NOUS DANS LES BOIS

Nochtans geen slecht idee van debuterend regisseur Lionel Delplanque om nog eens een serieuze horrorprent in elkaar te knutselen. Met al dat postmodern gegoochel van Scream en I Know What You Did Last Summer zou je bijna vergeten dat het genre er in de eerste plaats is om mensen bang te maken. Geen greintje relativering of humor dus in Promenons-nous dans les Bois (internationaal ook wel bekend als Deep in the Woods). Integendeel: de film neemt zichzelf oerserieus. Op zich geen slechte zaak, maar Delplanque overdrijft dat het niet mooi meer is. Zijn film verzwelgt in loodzware Edgar Allen Poe-achtige symboliek (de zwarte raaf, het verlaten kasteel) en ook qua regie kent Delplanque weinig subtiliteit.

Centraal in Promenons-nois dans les Bois staat de mysterieuze kasteelheer Alex de Fersen, die voor de verjaardag van zijn kleinzoon Nicolas vijf leden van een jong theatergezelschap uitnodigt: Wilfried, Sophie, Jeanne, Matthieu en Mathilde. Ze trekken naar het indrukwekkende domein van hun mecenas in het midden van het bos. Als de avond valt, geven ze voor Alex en Nicolas een privé-voorstelling van het enige stuk op hun repertoire: Roodkapje. Nicolas blijkt autistisch te zijn, nadat hij als baby zijn moeder verloor. Toch geniet hij blijkbaar van de voorstelling en verloopt de avond feilloos. Tot het vijftal besluit de bossen in te trekken en verneemt dat de streek onveilig gemaakt wordt door een seriemoordenaar. En ook Alex de Fersen blijkbaar niet is wie hij blijkt te zijn.

Dat Lionel Delplanque wel weet hoe een scéne sfeervol in beeld te brengen, blijkt al uit de proloog. De man heeft oog voor detail en stapelt als gevolg daarvan alle oude horrorclichés op elkaar, zowel qua setting, personages als symboliek. Hij gaat daarbij zonder enige relativering te werk, zodat zijn film als een steen op de maag valt. Uitgekiende camerastandpunten en vertraagde beelden beklemtonen dat gevoel. Eens halfweg wordt de prent dan ook nog eens onbegrijpelijk ingewikkeld, zodat je na de aftiteling óók nog eens blijft zitten met vragen omtrent de exacte ontknoping van het verhaal. Maar het meest storend zijn nog de totaal onbegrijpelijke gedragingen van de hoofdrolspelers. En wij die dachten dat karakters in Amerikaanse films al zo raar deden.