DEUCE BIGELOW: MALE GIGOLO

Gelukkig kon Rob Schneider nog altijd rekenen op hulp van zijn maatje Adam Sandler. Die zorgde er wel voor dat Schneider aan de bak bleef en gaf hem kleine rolletjes in zijn films (onder andere The Waterboy en Big Daddy). Sandlers filmmaatschappij Happy Madison bracht vervolgens Deuce Bigelow met Schneider in de hoofdrol uit.

Deuce Bigelow, ster in het schoonmaken van visaquaria en eerste klas loser, komt in contact met de rijke Antoine Laconte, met als beroep male gigolo. De heren delen allebei dezelfde passie voor exotische vissen. Als Laconte overhaast op een zakenreisje moet, is Deuce zijn enige redding om voor zijn zieke vis te zorgen. Deuce krijgt de sleutels van het huis en mag daar vertoeven tijdens Lacontes afwezigheid. Vanaf dit moment gaat alles mis. Deuce slaagt erin een broodje iets langer te roosteren dan de bedoeling is en laat de keuken half afbranden. Vervolgens krijgt de huiskamer een kleine verbouwing en tot overmaat van ramp weet Deuce ook nog het enorme visaquarium inclusief peperdure vissen omver te gooien.

Deuce heeft nog een paar dagen de tijd om het huis weer in oude staat terug te brengen, maar hoe komt hij aan het geld? Zijn baan als visverzorger zet niet echt veel zoden aan de dijk dus er zit niets anders op dan in de rol te kruipen van Laconte en zich voor te doen als Deuce Bigelow: Male Gigolo. Met de hulp van zijn 'Man Pimp', oftewel zijn souteneur (leuk vertolkt door Eddie Griffin), worden al snel een aantal nogal bizarre klanten naar binnen gehaald. De nieuwe gigolo raakt dieper in de problemen als die op de hielen gezeten wordt door een gefrustreerde agent (William Forsythe), die hem wilt arresteren wegens prostitutie. Om het allemaal nog gecompliceerder te maken, wordt Bigelow ook nog eens verliefd op één van zijn klanten.

Deuce Bigelow doet soms denken aan There's Something About Mary, maar haalt het niveau van deze komedie niet. De humor is behoorlijk platvloers, bij vlagen erg grof en zal dan ook door sommige kijkers niet echt gewaardeerd worden. Voor de filmmaatschappij zal dit een zorg zijn, want de film was een aardig succes in Amerika en Rob Schneider heeft eindelijk zijn grote doorbraak bereikt waar hij hard voor heeft gewerkt. De film valt onder de categorie onderbroekenlol. Le houdt er wel of niet van. Degene die zich kan verlagen tot dit niveau en kan lachen om een poep en een scheet wordt verzekerd van een leuke anderhalf uur. De rest blijft beter thuis.