Slechts door de inzet van onafhankelijke producenten worden er nog films gemaakt die afwijken van het normale ontspanningsaanbod. De bewerking voor het witte doek van controversiële onderwerpen gebeurt soms ook door de tussenkomst van de overheid. In het geval van Lazarus werkte de Poolse televisie mee aan de film. Lazarus handelt over het verleden van een adoptiekind dat regelrecht uit een oorlogssituatie komt.
We maken kennis met een rijk koppel dat ten koste van alles een kind wil. De man (Peter) is een succesvol pianovirtuoos die zelden aandacht besteedt aan zijn aan alcohol verslaafde vrouw (Ann). Ze beschikken over genoeg financiële middelen om het kind van hun dromen te kopen. Maar de niet-legale transactie loopt verkeerd af. In de plaats van een zes maand oude Latijns-Amerikaanse baby blijkt het een Afrikaanse jongen van tien jaar te zijn. En er is iets vreemd aan de hand met hem. Na lang twijfelen besluiten Peter en Ann om hem toch maar te houden. Zowel voor hun omgeving als voor henzelf is de aanwezigheid van Lazar een ware nachtmerrie. De jonge Afrikaanse jongen is agressief en onhandelbaar. Onschuldige spelletjes met leeftijdsgenoten veranderen plots in vechtpartijen. Voor de adoptieouders is het duidelijk dat Lazar al lang geen kind meer is. Langzaam komen ze de gruwelijke waarheid te weten.
Het kind heeft een afschuwelijk periode achter de rug. De jongen was een soldaat in oorlog in zijn geboorteland. Ook was hij een verplichte getuige bij de executie van zijn ouders door het regime van zijn thuisland. Door deze gewelddadige herinneringen is Lazar niet in staat tot normaal sociaal contact. Zijn pleegouders zijn echter niet bij machte om hem te helpen en dus wacht er hem een eenzame strijd om zijn tramau's te overwinnen.
Het persoonlijk verleden van de jonge acteur Musa Luvuno vertoont overeenkomsten met de door hem gespeelde rol van Lazar. Dit verklaart het hoge niveau van zijn prestatie. Vanuit zijn eigen ervaringen creëert hij een tragische figuur. Soms is een blik van zijn ogen zo krachtig dat het angstaanjagend wordt. Het is dan ook doodjammer dat voor de rest deze Poolse film nooit meeslepend of spannend wordt. De film verdrinkt in zijn eigen, goedbedoelde, onderwerpkeuze. Lazarus is een simpel en trage televisiefilm geworden die op cruciale momenten de kijker zelf onverschillig laat. De scènes van de kindertijd van Lazar zijn amateuristisch in beeld gebracht.
Het doelpubliek, volgens de distributeur, zijn de jonge mensen vanaf twaalf jaar. De films die normaal gezien op deze generatie losgelaten worden zijn van een totaal ander kaliber. Illustre voorbeelden zijn de vele films met Amerikaanse spierbundels (Stallone, Seagal, ...). Al deze films laten zich gemakkelijk bekijken en vragen geen inspanning van het jongere bioscooppubliek. Het is dan ook een grote vraag of de huidige generatie van filmkijkende kinderen nog zal kiezen voor een film met inhoud of bezwijken zij voor de grote marketingcampagnes? Lazarus beschikt helaas niet over dergelijke mega- budgetten en zal waarschijnlijk hierdoor in de vergetelheid geraken wat spijtig is. Nederland is één van de weinige landen in Europa die op hoog niveau blijft jeugdfilms maken. Recente hoogtepunten zijn de films Het Zakmens en Lang Leve de Koningin. Beide producten hadden een amusementswaarde en een creatieve verhaalstructuur.
Gezien het onzekere commerciële succes van Lazarus, krijgt deze film geen normale release in de bioscoop maar wordt deze film door Jekino via schoolvertoningen aangeboden. Is dit het droeve lot van een jeugdfilm met een rijke inhoud?