ORDINARY DECENT CRIMINAL

Kevin Spacey is een acteur met bijzonder veel uitstraling en charisma. We moesten niet op American Beauty wachten om dat te weten. In 1996 won hij al een oscar voor zijn schitterende bijrol in The Usual Suspects en zijn rollen in onder andere L.A. Confidential, Seven en Midnight in the Garden of Evil mochten ook best gezien worden. Een gezicht dat boekdelen kan spreken, heeft hij, maar in Ordinary Decent Criminal krijgt hij, hoewel hij de hoofdrol torst, nauwelijks de kans om zich te bewijzen. An underwritten role, heet zoiets. Hem met een Ierse tongval zien spreken, heeft eerlijk gezegd ook maar iets bizars.

Spacey speelt Michael Lynch, een op het eerste gezicht doodbrave huisvader die met zijn brommertje doorheen de straten van een troosteloos Dublin snort om elke week zijn werkloosheidsuitkering te gaan oppikken. Maar in zijn vrije tijd is hij ook een ordinary decent criminal. Hij plant bankovervallen en kunstroven alsof het hem geen moeite kost. Niet speciaal voor het geld, maar voor het plezier van het vak. Stelen van de armen zal hij nooit doen. Lynch ziet zijn diefstallen eerder als een soort herverdeling van de rijkdom. En een kans om de Ierse politie, onder leiding van inspecteur Quigley, steeds weer belachelijk te maken.

Dat politiecorps is alle pesterijen van Lynch grondig beu (zo lokt hij hen de bergen is, waar de politie zonder benzine valt, terwijl Lynch doodleuk een vat benzine uit zijn koffer opdist) en probeert het net rondom de boef te sluiten. Lynch, steeds gehuld in zwarte kleren, krijgt het nog warmer wanneer zijn jongere broer enkele afvallige IRA-aanhangers contacteert en er naar aanleiding van de roof op een beroemd schilderij van Caravaggio ook in zijn bende onenigheid opborrelt. Kan hij zich ook deze keer uit de slag trekken?

Op het antwoord moeten we letterlijk tot het einde van de film wachten. Gokken kunt u natuurlijk wel, want we weten dat de échte Ier Martin Cahill, op wie het personage van Lynch gebaseerd werd, in 1994 in nogal vreemde omstandigheden werd vermoord. En we kennen ook de afloop van The General, John Boormans film uit 1997 die ook het leven van Cahill min of meer verfilmde. Maar maak u geen zorgen: het einde dat regisseur Thaddeus O'Sullivan in petto heeft komt na een film zonder ook maar enige verrassing als een donderslag bij heldere hemel. En dat konden we dan ook wel missen.