FINAL DESTINATION

Het was ten tijde van Halloween en de eerste Nightmare on Elmstreet-film wel anders, maar tegenwoordig jagen gekke seriemoordenaars of dolgedraaide psychopaten het bioscooppubliek niet langer de stuipen op het lijf. Maar als de Dood himself op de proppen komt, is het meestal wél twee keer slikken. Of hij nu voorgesteld wordt als een rammelend geraamte met een zeis, een vluchtige zwarte schim of Brad Pitt: Magere Hein blijft indruk maken op het witte doek. In Final Destination stellen James Wong en Glen Morgan zich de vraag of je met de Dood kunt sollen. Met andere woorden: als je per ongeluk aan zijn plan ontsnapt, komt hij je dan alsnog halen? Het griezelige antwoord: ja, natuurlijk. You can't cheat dead.

Alex Browning heeft een vaag voorgevoel van de dood als hij arriveert op de JFK luchthaven. Samen met zijn klas zal hij vlucht 180 nemen voor een tiendaagse studiereis naar Parijs. Hij droomt dat het vliegtuig zal crashen en veroorzaakt in zijn paniek zoveel tumult dat hij, samen met enkele andere leerlingen en een lerares, uit het vliegtuig gezet wordt. Vanop een afstand zien ze enkele minuten later het inferno: even na het opstijgen explodeert het vliegtuig en alle inzittenden zijn dood. Natuurlijk zijn de overlevenden Alex dankbaar omdat hij hen van een gewisse dood heeft gered, maar tegelijkertijd stellen ze zich vragen. Hoe kon hij in 's hemelsnaam van het ongeluk weten? Ook de FBI-agenten Weine en Schreck leggen de nodige verdenkingen aan de dag. Zeker wanneer de overlevenden één voor één vreemde ongelukken krijgen. Volgens Alex is er maar één verklaring: de Dood zelf wil zijn fout herstellen.

Het verhaal klinkt een beetje als een langgerekte aflevering van The Twilight Zone en zo kijkt de film in feite ook. De eerste twintig minuten, waarin de leerlingen in het vliegtuig stappen en Alex te pas en te onpas visioenen krijgt, zijn ongemeen spannend. Na de crash neemt regisseur James Wong even gas terug, maar eens de Dood zijn spreekwoordelijke zeis begint te slijpen, keert ook de spanning terug. De makers namen de gelukkige beslissing om de Dood nooit in beeld te brengen, maar enkel te suggereren. Hij waart rond als een fris briesje. Zelden rijt hij zijn slachtoffer zomaar uiteen. De Dood gaat in Final Destination bij voorkeur subtiel te werk. Een toevallige gebeurtenis (het lekken van een toilet, het omvallen van een glas whiskey) zet een nooitgezien domino-effect in werking. Tot het slachtoffer sterft. Dat levert enkele hilarische tongue-in-cheek momenten op, maar vooral het besef dat de Dood in een klein hoekje schuilt. Elke beweging die wij maken, elke beslissing die wij nemen, kan een onoverzienbaar effect en resultaat hebben. Af en toe slaat de Dood ook onverbiddelijk plots toe. Minstens twee keer levert dat in Final Destination een moment op waarbij de zaal uit de stoeltjes wipt van absolute horror.

Maar het gaat er nooit echt gortig aan toe in Final Destination. New Line Cinema liet de regisseur na enkele test screenings zelfs nog enkele bloederige scènes schrappen. Ook het einde werd na de sneak previews veranderd. James Wong en een deel van zijn cast mochten opnieuw naar Vancouver (dat dienst deed als Parijs) vliegen om enkele aanvullende scènes te filmen. Het originele einde was donkerder en waarschijnlijk ook sterker, maar viel bij het publiek niet in goede aarde. Jammer. Er zitten nog wel enkele zwakke momenten in de film. Het optreden van Tony 'Candyman' Todd bijvoorbeeld in het lijkhuis draagt totaal niks bij aan het verhaal. En tieners blijven in een film als deze natuurlijk erg domme dingen doen.

Voor de rest houden James Wong en Glen Morgan de teugels strak in handen. Er zit een ongelooflijk tempo en vaart in de film, zonder dat sfeer en decorum uit het oog verloren wordt. Humor is er ook: zo speelt het liedje Rocky Mountain High van John Denver (die zelf omkwam in een vliegtuigcrash) een belangrijke rol. En let ook eens op de subtiele verwijzingen naar andere horrorfilms. De cast is geheel gerecruteerd uit eerdere tienerfilms: Sawa Devon uit Idle Hands, Ali Larter uit Varsity Blues, Kerr Smith uit Dawson's Creek, Chad Donella uit Disturbing Behavior en Amanda Detmer uit Drop Dead Gorgeous. Brokken zullen ze als acteurs wel nooit maken, maar ach, dat wordt in een film als deze ook niet van hen verwacht. Verstand op nul, en rillen maar. Het is de moeite.