Het thema van Mission: Impossible werd wereldbekend. Het Zuid-Amerikaanse ritme dat door de percussie wordt uitgevoerd is de drijvende kracht achter een melodie die even simpel is als intrigerend. Schifrin componeerde nog een tweede thema voor de serie, een zenuwslopende, ritmisch gedreven compositie die telkens gebruikt werd als er plannen werden gesmeed.
Toen dertig jaar later, in 1996, Brian de Palma en Tom Cruise de eerste Mission: Impossible-film maakten, was Lalo Schifrin niet beschikbaar om de score te schrijven. Eerst klopten ze aan bij Alan Silvestri, die een gezwollen rechttoe-rechtaan-score schreef. Maar het unieke aan Mission: Impossible was juist dat de serie zichzelf niet altijd even serieus nam en dit werd met name door de vaak lichtvoetige muziek tot uiting gebracht. Dat aspect van Mission: Impossible had Alan Silvestri voor zijn score genegeerd, en omdat Tom Cruise een fan was van de eveneens bijzonder tongue-in-cheek-muziek van Batman, werd Danny Elfman ingehuurd, die voor de film in drie weken tijd een pompende akoestische score schreef, die perfect de spirit van Lalo Schifrins tv-muziek wist te bewaren maar alles in de vergrotende trap stelde: het orkest was uitgebreider, de orkestraties bombastischer, het ritme sneller en gejaagder. Mission: Impossible was in de jaren negentig gearriveerd en had de deur van de jaren zestig met een ferme dreun achter zich dichtgegooid.
Dat Danny Elfman voor Mission: Imposssible 2 niet terug zou komen, werd al gauw duidelijk toen bekend werd dat John Woo de regisseur zou worden. John Woo had een sterke samenwerkingsband met Hans Zimmer, met wie hij films maakte als Face/Off en Broken Arrow, en hoe inventief en origineel Elfmans score voor de eerste film ook was, Woo heeft met al zijn eerdere films laten zien de voorkeur te geven aan ietwat simplistische, door elektronica ondersteunde bombast, ten nadele van ingenieus georkestreerde, avant- gardistische scores als die van Elfman (wie anders dan Elfman zou een koekoeksklok gebruiken als percussie- element tijdens één van de meest dramatische scènes van de film?).
Hans Zimmer componeerde voor Mission: Impossible 2 een vrij degelijke score, die eigentijdser en authentieker aandoet dan zijn geheel aan diepgang ontbrekende muziek voor Gladiator. En dat kan ook, want Mission: Impossible 2 is, met al zich halsbrekende over-the-top stunts, zijn technische snufjes en zijn hectische tempo een ideale film voor muziek als die van Zimmer. Sterker nog: Zimmer weet zijn eigen beperkingen als componist op een verbluffende manier uit te spelen door een trendy popscore te componeren die niet alleen uitstekend werkt bij de sterk gestileerde beelden, maar op cd bovendien een boeiende en gevarieerde luisterervaring oplevert. Het eindresultaat van de score is een samenwerking van twaalf muzikanten die door Zimmer 'The Mission Impossible Band' werden genoemd en die er drie weken lang op los improviseerden in de Paramount Scoring Stage. Achteraf werd aan hun opnames een orkestrale onderlaag toegevoegd.
Het meest opvallende aan Zimmers score is dat hij slechts erg spaarzaam gebruikt maakt van Lalo Schifrins originele tv-thema. Was Danny Elfman's gebruik van het thema al karig, dan duikt het in de score van Zimmer slechts heel sporadisch op. En ook andere referenties naar het thema, zoals de ritmische licks die Elfman gretig rondstrooide over zijn hele score, ontbreken bijna compleet. Dat is jammer, want daardoor klinkt de muziek van Mission: Impossible 2 vooral als een op- en-top eigentijdse actiescore en minder als een natuurlijke continuering van de reeks. Er zijn weinig actiethema's die zo'n grote bekendheid hebben als dat van Schifrin en het is dan ook jammer dat Zimmer er bewust voor kiest om het zo veel mogelijk achterwege te laten.
Wat krijgen we dan wel? Actiemuziek van de betere soort. Zimmer is op zijn zwakst wanneer hij probeert traditionele filmmuziek te schrijven, omdat hij zijn synthesizerroots zelfs met het allergrootste orkestraal geweld niet kan maskeren, en presteert het best wanneer hij kan doen waar hij goed in is: het creëren van een hoofdzakelijk elektronisch muzikaal landschap dat zijn Europese poproots combineert met een door akoestische instrumenten uitgevoerde akkoordenpartituur. Mission: Impossible 2 combineert tango, jazz en reggae met koormuziek en elektrische gitaar en het resultaat is een eclectische mengelmoes die fascineert en aanstekelijk werkt. Het is allerminst traditionele filmmuziek, maar het werkt wel en klinkt nog goed bovendien.
Er zijn twee cd's uit van Mission: Impossible 2, één cd met popsongs waarop een kleine selectie uit Zimmers score staat, en een aparte cd met de instrumentale muziek. Voor Zimmeradepten is het erg frustrerend dat op de song-cd ook muziek staat uit de score die niet op de score-cd voorkomt, maar voor wie in de eerste plaats wil genieten van een stevige brok hedendaagse actiemuziek, is de score-cd van Mission: Imposible 2 een definitieve aanrader.