FREQUENCY

Literatuur, en zeker sciencefiction, leeft bij gratie van de fantasie. En die had Herbert George Wells zeker en vast, toen in hij in 1895 zijn klassieker The Time Machine neerpende. Zonder het zelf te beseffen zette hij met het verhaal over een uitvinder die 800.000 jaren in de toekomst reist, een soort universele behoefte op papier om de tijd te trotseren. Slechts één verlangen kan die nieuwsgierigheid naar wat ons te wachten staat wellicht kloppen: de wens om terug te keren naar het verleden en enkele fouten recht te trekken. En om diegenen te leren kennen die voor ons gestorven zijn.

Dat verlangen hangt als een zwarte schaduw over het leven van John Sullivan. Midden dertig is hij, maar noch zijn vriendin, noch zijn carrière bij de politie heeft hem over de dood van zijn vader heen kunnen helpen. Die kwam als brandweerman dertig jaar geleden om in een brand. Sullivans leven is gehuld in verdriet. Op een avond krijgt hij via de oude CB-radio van zijn vader een oproep van een oudere man, Frank. Tot Johns grootste verbazing is het zijn vader, die bovendien aan dezelfde tafel in hetzelfde huis zit als hij, maar dan in 1969. Niemand begrijpt hoe dit wonder mogelijk is, maar John beseft dat hij Frank van de dood kan redden door hem te vertellen hoe hij om het leven is gekomen. En dat is nog maar het begin. Want de seriemoordenaar waar John jacht op maakt, blijkt ook al in 1969 actief te zijn. Wat vader en zoon niet zo goed beseffen, is dat ze door hun daden de geschiedenis in de war brengen. Met alle gevolgen vandien...

Ah, tijdreizen. Een geweldig concept, maar jammer genoeg onmogelijk. Aan de paradox die het veranderen van het verleden voor de toekomst inhoudt, valt, zoals de Back to the Future-trilogie bewees, immers niet te ontkomen, zelfs als men er rekening mee houdt dat er parallelle werkelijkheden zouden bestaan. Voor Frequency moet je dan ook alle logica overboord gooien en steekt de fameuze suspension of disbelief weer de kop op. Wie naar een sprookje kijkt, aanvaardt dat dieren kunnen spreken. Wie naar Frequency gaat, moet ermee instemmen dat de grens tussen heden en verleden blijkbaar niet helemaal waterdicht is. Wie dat niet doet, rent gegarandeerd hoorndol de bioscoopzaal uit.

Vader en zoon na zo'n lange tijd weer aan de praat: het levert prachtige beelden op, hoe ze samen aan dezelfde tafel achter hun CB zitten (weliswaar met dertig jaar tussen) en heelwat verloren tijd inhalen. John vertelt hem over de uitvindingen van de laatste dertig jaar en verklapt hem de afloop van enkele belangrijke baseballwedstrijden. Zijn vader brandt met een soldeerbout teksten in het bureau, die plots ook voor John leesbaar worden. Op een bepaald moment legt Frank een portefeuille onder een losse plank onder de vensterbank, die John daar ook daadwerkelijk vindt. Onzin? Absoluut. Maar voor wie erin meegaat ook wel fascinerend. De tijd is een kneedbaar begrip.

Bovendien wérken de scènes tussen vader en zoon. Zowel Dennis Quaid (als Frank) als Jim Caviezel (als John) komen erg geloofwaardig over. Zelfs fysiek lijken ze op elkaar. Hun gesprekken bewandelen de velden van het hart. De subplot van de seriemoordenaar geeft bovendien een extra dimensie van spanning aan de film, maar zorgt er ook voor dat scenarist Toby Emmerich op een bepaald moment verstrikt geraakt in een onoverzienbaar web dat hij zelf gesponnen heeft. Naar het einde van de film heeft hij heel wat coup de théâtres en deus ex machinas nodig om zichzelf van de verstikkingsdood te redden. Jammer dat de ontknoping niet wat eenvoudiger en geloofwaardiger kon.

Geen slecht woord echter over regisseur Gregory Hoblit, een ouwe tv-veteraan (Hill Street Blues, NYPD Blue), die knap debuteerde op het witte doek met Primal Fear en Fallen. In Frequency geeft hij een knap staaltje van vakmanschap ten beste: hij kán een verhaal vertellen, zoveel is zeker, hoewel hij thematisch natuurlijk her en der leentjebuur speelt bij films als Back to the Future en Ghost. Maar de kern van Frequency - even melig als geniaal - wérkt. Uiteindelijk hebben we allemaal een tijdmachine in ons hoofd. Soms reizen we in dromen naar de toekomst en soms naar het verleden. Telkens met hetzelfde doel: om er de mensen te ontmoeten die we liefhebben.