THE SKULLS

Alsof het een X-File betreft, hoor je wel eens vreemde verhalen over geheime studentengenootschappen waar dingen gebeuren die niet helemaal in de haak zijn. Ook de studentenclub van Yale, Skull and Bones, is in zijn 200-jarige geschiedenis wel eens met wat geheimzinnigheid omhuld. Een aantal leden schopten het zelfs tot president van Amerika en de invloed van de club zou tot ver buiten de universiteit reiken. Een goeie bron van inspiratie dus voor scenarist John Pogue (Eraser, US Marshals), die zelfs weinig moeite deed om een originele naam voor zijn studentengenootschap annex film te zoeken. The Skulls, is die, een soort bizarre kruising tussen The Firm en Dead Poet Society's geheime Kring van de Dode Dichters.

Wat het ook exact moge zijn, Luke McNamara (Joshua Jackson) mag er tot zijn grote verbazing plotseling bij. Hij loopt school aan de prestigieuze universiteit van New Haven, daar waar snobs en rijkeluiskids thuis zijn. Luke zelf is een uitzondering: zijn ouders zijn beiden dood en hij knapt links en rechts allerlei klusjes op om zijn studies te kunnen betalen. Maar omdat hij een uitstekend roeier is, wordt hij wel overal gerespecteerd en aanvaard. Op een nacht krijgt hij een uitnodiging van The Skulls. Tegen de zin van zijn beste vrienden, de would-be journalist Will en mooie meid Chloe, vervoegt hij het geheime genootschap. In het begin is hij alleen maar tevreden met zijn nieuwe manier van leven. Maar het lidmaatschap bij de club heeft ook zijn prijs. En die is hoger dan Luke ooit had kunnen vermoeden.

Het blijkt er immers niet helemaal koosjer aan toe te gaan bij The Skulls. De leden mogen dan wel de dollarbiljetten, dure auto's en mooie meiden in de schoot geworpen krijgen, ook voor afpersing en moord schrikken The Skulls niet terug. Hun motto is dat leven volgens de regels van The Skulls (ze hebben een codex) belangrijker is dan leven volgens de regels van het leven zelf. Op die manier plaatsen ze zich buiten de wet. Allemaal goed en wel, maar de storyline die zich inmiddels ontvouwt is werkelijk te gek voor woorden. Er gebeuren dingen die niemand voor mogelijk houdt en absoluut niet kunnen. Op bepaalde momenten wordt het zelfs zo erg dat je alleen maar vol schaamte kan glimlachen.

Dat is wel jammer voor hoofdrolspeler Joshua Jackson, lid van de Dawson's Creek-tienergeneratie, maar in tegenstelling tot veel van zijn tv-collega's begiftigd met minder modepopallures en dus meer filmische authenticiteit. Jackson is een prima acteur met veel uitstraling, maar als Luke McNamara loopt hij eindeloos verloren in het dwaze doolhof dat Rob Cohens film is. Je vraagt je af of hier werkelijk een publiek voor bestaat.