GUN SHY

Sandra Bullocks carrière werd gelanceerd door toeval: haar rol in Demolition man was er eigenlijk eentje voor Lori Petty en in feite had Demi Moore de schattige knuffel moeten zijn in While You Were Sleeping. Toen, midden jaren negentig, leek het nog dat Bullock een grootse carrière voor zich had. Maar tegenwoordig lijkt het niet meer te lukken. In Love and War, Speed 2, Hope Floats, Practical Magic, 28 Days: als lijstje oogt het niet erg indrukwekkend. Sinds Our Father uit 1996 is Bullock ook aan het produceren geslagen. Het brengt niet veel zoden aan de dijk.

Na goed drie kwartier weet je nog altijd niet waar Gun Shy exact over gaat, noch of dit nu een komedie, een romantische film of een gangsterprent is. Later worden de grote lijnen van het verhaal gelukkig duidelijk, maar alle verwikkelingen zijn zo nodeloos ingewikkeld dat je geen zin hebt om er over na te denken. Liam Neeson speelt in elk geval Charlie, een undercover agent, die getraumatiseerd is door een mislukte operatie die hem bijna het leven kostte. Sindsdien heeft hij alle zelfvertrouwen verloren en wil hij het liefst van al op pensioen. Alle stress werkt zich op zijn darmstelsel uit. Voortdurend hangt Charlie op toilet. Hij gaat in groepstherapie bij een psychiater, maar moet ondertussen nog afrekenen met een Italiaanse maffia-baas, gespeeld door Oliver Platt. En om het geheel een romantisch tintje te geven ontmoet hij de koningin van de lavementen (echt waar), de verpleegster Judy, gespeeld door Sandra Bullock.

De storyline van Gun Shy is echt te gek voor woorden en Liam Neeson en Sandra Bullock huppelen ongeïnspireerd van de ene naar de andere scène. Grappig wordt het nooit, tenzij u kunt schaterlachen met wat plas-en-poep-humor en homofiele cliché's (er zit een homokoppel in de maffia, vandaar). Geen enkel idee hoe debutant schrijver-regisseur Eric Blakeney (bekend van tv-series als Moonlighting) dit ooit verfilmd kreeg. Nog veel minder waarom Sandra Bullock zich met dit soort onzin inlaat.