De meeste Imax-producties zijn traditiegetrouw documentaires die gedurende een 45-tal minuten het zeven verdiepingen hoge scherm mogen verlichten. Omdat het Imax-negatief tienmaal zo groot is als een normaal 35mm negatief krijgt de kijker de kans om allerhande natuurfenomenen en grote menselijke verwezenlijkingen in verbluffend detail te bewonderen. Cosmic Voyage is zo'n klassieker die het formaat optimaal benut om de kijker met wat extra kennis over ons universum naar huis te sturen. De 35 minuten durende documentaire bevat onder meer een kosmische zoom die de kijker van de werking van een cel tot de grenzen van het universum meenemen. De film, origineel begeleid door de zwaar vibrerende stem van Morgan Freeman, dateert al uit 1996, en werd genomineerd voor een oscar.
Op het vlak van computeranimatie was de film vier jaar geleden (een eeuwigheid in special effects-middens) ook baanbrekend. Maar liefst 15 minuten computeranimatie werden toen bijeengerekend door onder meer Santa Barbara Studios en Pixar (Toy Story). De 21.000 beelden die hiervoor moesten berekend worden waren elk een slordige 50 megabyte groot.
Maar daar waar Cosmic Voyage de documentaire roots van Imax optimaal benut, daar gaat T-Rex: Back to the Cretaceous lelijk uit de bocht. De film uit 1999 waagt zich namelijk op het narratieve pad. En wie regelmatig een Imax-zaal opzoekt weet hoe glibberig dat pad is. T-Rex probeert een populair onderwerp (dinosauriërs) via een kaderverhaal aan het publiek te verkopen. We volgen de dochter van een bekende paleontoloog die in het museum-labo door een klein ongeluk de grens tussen het heden en het verleden wazig maakt, en zo oog in oog komt te staan met levensechte dino's.
Jammer genoeg begaat regisseur Brett Leonard dezelfde fout als zoveel Imax-regisseurs voor hem: hij denkt dat het publiek gediend is met een naïef en kinderachtig kaderverhaal. Dat de dinosaurïers uiteindelijk tot leven gebracht werden door de animatiestudio Blue Sky/VIFX (sindsdien weer gewoon Blue Sky Studios) is amper een pleister op de wonde. In Brussel kan je trouwens ook niet genieten van het driedimensionaal geweld van de enorme beesten, daarvoor moet je één van de nog zeldzamere Imax 3D's opzoeken. De makers hebben ongetwijfeld met schaamrode wangen zitten kijken naar de superieure BBC documentaire Walking With Dinosaurs waar de kijker zonder gevaar voor IQ-verlies van een langvervlogen geschiedenis kon proeven. Als Imax meer wil worden dan een leuke gimmick, dan moet het dringend wat gaan doen aan de narratieve tekortkomingen van heel wat films. Of gewoon visueel verbluffende documentaires zoals Cosmic Voyage blijven maken. Zonder het IQ van de kijker te beledigen.