SWEET AND LOWDOWN

Dat Woody Allen een groot Jazz-liefhebber is heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. Het is een passie die vaak naar boven komt in zijn filmmuziekkeuze, en die er hem jaar na jaar van weerhoudt om op de oscaravond voor één keer zijn klarinet opzij te leggen en in smoking naar Los Angeles af te zakken. Het is ook de basis voor zijn Sweet and Lowdown, waarin hij in documentaire-vorm het leven probeert te reconstrueren van (de fictieve) Emmet Ray, één van de grootste jazzgitaristen uit de jaren 30. Na Django Reinhardt natuurlijk.

Woody Allen en andere jazz-specialisten komen ons met uitgestreken gezicht anecdotes vertellen over het leven van Ray, vaak tegenstrijdig en romantisch opgeklopt. Emmet Ray wist dat hij goed is, en als een echt artiest meende hij dan ook dat hij naast zich niemand kan en mag hebben, zeker en vooral niet in de liefde. Vrouwen zijn er voor hem enkel om kortstondig te beminnen, om ze daarna te vergeten. Wanneer Hattie in zijn leven komt lijkt er even een breuk in zijn emotioneel schild te komen. Tot hij doorheeft dat het voor haar menens is.

Via wazige anecdotes komen we te weten hoe Emmet Ray de nachtclub-eigenaars wanhopig wist te maken met zijn drankzucht en zijn vele onaangekondigde afwezigheden. Maar we komen vooral te weten hoe dit muzikaal genie naast zijn eigen ego te lijden heeft onder de gedachte dat hij voor eeuwig en altijd slechts de tweede grootste gitaarspeler zal zijn. Na de (echte) zigeuner Django Reinhardt. Ray is een man die enkel leeft voor zijn muziek. Wanneer hij zijn vingers laat rusten begint het echte leven. Een leven waar hij duidelijk minder goed overweg mee kan.

De films van Woody Allen zijn vaak lichtvoetig, en ook nu weer is Sweet and Lowdown niet het zware dramatische werk. Daar zorgt een schitterende vertolking van Sean Penn voor. Voor de film kreeg hij gitaarlessen van Howard Allen, de man die de soundtrack bijeentokkelde. En Penn is zo overtuigend dat je zonder moeite gelooft dat hij de bovenwereldse klanken voortbrengt als Allen met zijn camera op gitaarhoogte blijft hangen. Zijn Emmet Ray is perfect zelfingenomen en ego-geil, terwijl hij ons slechts eenmaal een korte glimps geeft van Ray als hij zijn emoties rijkelijk had laten vloeien. Emoties die opgewekt werden door de innemende Hattie, schattig vertolkt door Samantha Morton. Als een karakter uit de stille film (in de film is ze stom) spreken haar ogen en gezichtsuitdrukkingen boekdelen, alleen ziet Ray het niet. Anders was hij wel beter geworden dan Django Reinhardt.