James Horner is een beetje een luie componist. Heel af en toe schrijft hij een score die filmmuziekliefhebbers met verstomming doet slaan (zoals Sneakers, The Spittfire Grill of Glory), maar minstens even vaak schrijft Horner muziek die in hoge mate derivatief is aan al hetgene dat in Horners filmografie voorafgaat. The Perfect Storm hoort in die laatste categorie thuis. Geen Enya-achtige new age, elektronisch koor of een melige Celine Dion-song deze keer, wel twee uur lang onophoudende overvolle orkestraties, af en toe geaccentueerd met - begrijpe wie het kan - een elektrische gitaar. Het thema van The Perfect Storm is niet slecht, maar het is er een zoals Horner er al honderden heeft gecomponeerd en het wordt ad nauseam herhaald, alsof Horner er vooral zeker wou van zijn dat geen mens in het publiek het melodietje niet zou lopen te neuriën wanneer zij of hij de cinema uitwandelt.
Het grootste probleem van de muziek is niet het feit dat je alles al 's eerder hebt gehoord in scores van Horner (want waarom zou je, in een film die op zich al niet barst van de originaliteit, als componist het onderste uit de kan willen halen als je kunt volstaan met truukjes en kunstgrepen die in het verleden hun doeltreffendheid al bewezen hebben?), maar de algehele afwezigheid van structuur of ontwikkeling in de score. Nu goed, de film zelf is ook geen schoolvoorbeeld van een goed gestructureerd scenario; George Clooney evolueert in de loop van de film op geen enkel moment; hij blijft de stoere, koppige zeebonk die hij is in zijn eerste scène tot het einde toe spelen. Horner imiteert die structuur en gooit er van in de allereerste scènes het hele orkest tegenaan. Dat is een leuke opener en het maakt indruk, maar op zo'n manier verschiet je al je kruid nog voor de veldslag goed en wel begonnen is, en als het volle geweld eindelijk losbarst kan Horner niet veel meer doen dan de volumeknop wat hoger zetten (en net zoals de mensen van Spinal Tab beschikt ook Horner over een versterker met elf standen blijkbaar, want lawaai maakt hij). De gigantische golf aan het eind van de film wordt door Horner niet op een indrukwekkender manier in de verf gezet dan de tien tallen kleinere golfjes die er aan vooraf zijn gegaan; op die manier verliest de score niet alleen zijn structuur, maar wordt de film van de broodnodige climax gespeend.
The Perfect Storm is geen slechte score, ze levert alleen een beetje een overbodige soundtrack op. Filmmuziekliefhebbers die eerdere Hornerwerken als Willow, Cocoon, Braveheart, Apollo 13, Legends of the Fall of Bicentennial Man in hun cd-rek hebben staan, hebben zo goed als alle muziek op de soundtrack van The Perfect Storm al 's gehoord. The Perfect Storm heeft, zoals gezegd, een best wel aardig thema en is vrij indrukwekkend georkestreerd, maar het heeft weinig of niets te bieden dat zelfs de meest oppervlakkige beluistering van enkele andere scores van Horner niet te bieden heeft. De muziek van The Perfect Storm is een beetje zoals de film: ze getuigt van heel wat vakmansschap, maar het ontbreekt aan inventiviteit en originaliteit, aan een hart en een ziel. Het zijn een heleboel noten die door een heleboel instrumenten worden gespeeld, en Horner is een bekwaam genoeg dirigent om dat allemaal in goeie banen te leiden, maar daar houdt het jammergenoeg ook mee op. Dit is muziek die je een paar keer beluistert op cd en daarna wegbergt om slechts heel af en toe nog 's boven te halen, en dan nog maar om het eerste kwartier te herbeluisteren, dat veruit de beste muziek van de cd bevat. Voor wie nog niet vertrouwd is met het oeuvre van James Horner functioneert de cd een beetje als een 'best of', voor wie wel al heeft kunnen genieten van originelere Horner-scores dan deze, is het vooral een teleurstellende verderzetting van de weinig interessante stijlen die Horner sinds Titanic tot zijn handelsmerk heeft gemaakt.