HOLLOW MAN

Sebastian Caine (Kevin Bacon) is de geniale, maar op het randje balancerende wetenschapper die met zijn team wetenschappers diep onder de grond aan een ultra-geheim project werkt. Van het Pentagon kreeg hij immers de opdracht om een serum te ontwikkelen waarmee de mens ontzichtbaar, en daarna terug zichtbaar kan gemaakt worden. Het ontzichtbaar maken hebben ze intussen onder de knie, maar de omgekeerde weg zorgt nog voor heel wat problemen. Na heel wat mislukte proeven waarbij dieren met de keerzijde van de medaille in aanraking kwamen lijkt er plots een doorbraak. Sebastian besluit tegen de raad van zijn naaste collega's in om het serum op zichzelf uit te testen.

Al snel blijkt dat hij wel onzichtbaar geraakt (via enkele verbluffende overgangen), maar dat de weg terug heel wat moeilijker wordt dan bij de succesvolle terugkeer van een gorilla. In zijn ontzichtbare staat wordt zijn frustratie steeds groter, en tot overmaat van ramp ontdekt hij dat zijn ex-lief en collega Linda McKay (Elisabeth Shue) een geheime relatie heeft met zijn andere collega Matthew (Josh Brolin). En dan slaan de stoppen natuurlijk door, en worden niet alleen de grenzen van het zichtbare wazig, maar ook die van het moreel besef. Wie immers niet gezien wordt, kan ook niet gepakt worden.

Regisseur Paul Verhoeven heeft in het verleden reeds bewezen dat hij schitterende cinema kan maken. Zijn Soldaat van Oranje bijvoorbeeld zette Steven Spielberg er zelf toe aan om Verhoeven op te bellen, en hem uit te nodigen voor een introductie bij de Amerikaanse studio's. Met RoboCop bewees hij dat hij wel degelijk de kunst van het regisseren als geen ander bezat, met daarbovenop een gezonde laag cynisme, iets wat hem door veel Amerikaanse critici nooit in dank is afgenomen. Na successen als Total Recall en Basic Instinct ging het wat bergaf met het desastreuze Show Girls. En zijn ironisch bedoelde Starship Troopers werd met zeer gemengde gevoelens onthaald.

Hollow Man was voor Verhoeven dan ook de uitgelezen kans om nog eens een verzekerd succes te verfilmen. Zelf was hij naar eigen zeggen verrast toen hij in het script Plato ontdekte. De Griek had het in zijn tweede boek van De Republiek al over de gevolgen van onzichtbaarheid. Voor Verhoeven was het de ideale uitvalsbasis: een zwaar ethische uitspraak van Plato koppelen aan puur entertainment in het computertijdperk. Jammer genoeg is er van die visie weinig of niks terug te vinden in Hollow Man. Het bekende verhaal van de onzichtbare man, gebaseerd op het origineel verhaal van H.G. Wells uit 1897, wordt in de film wel hier een daar ethisch belicht, maar uiteindelijk verdrinkt dit alles in een niet aflatende stroom schitterende effecten, ontploffingen en actiescènes, die niet boeien omdat de karakters je koud laten.

Caine (bemerk de subtiele verwijzing naar het bijbelse karakter) wordt door zijn plotse macht overmoedig, tot het niveau dat hij zich als het ware een God waant. Het is blijkbaar de bedoeling van de film om de kijkers eerst een eindje in het kielzog van Caine mee te slepen (want zouden we niet allemaal eens onzichtbaar willen zijn?), om ons daarna te confronteren met de opengescheurde grenzen van de ethiek. Een nobele poging wanneer het lukt, want uiteindelijk worden een mens niet graag geconfronteerd met z'n eigen beoordelingsfouten. Gegarandeerd controverse en een ongemakkelijk gevoel bij de kijkers dus, en meer kan een artiest in hart en nieren zich niet wensen.

Jammer genoeg werkt dit in de Hollow Man niet. Caine is immers reeds vanef het begin een arrogant karakter waar je weinig sympathie mee kunt voelen. Erger wordt het natuurlijk als de film de klassieke 'ik dood je wel één voor één' toer opgaat. Je kan het een hommage noemen aan tal van beroemde voorgangers, of gewoon een slecht script. Een script waar men trouwens zo'n acht jaar aan gewerkt heeft (laat ons hopen met heel veel tussenpauzes). Hoe moeilijk kan het zijn om een scène te bedenken waarin een voor dood achtergelaten karakter plots weer opduikt?

Ook de acteurs zelf lopen in al dat geweld verloren. Kevin Bacon had trouwens de minst benijdenswaardige job, want voor het grootste gedeelte van de opnames moest hij in een nauw aansluitend blauw of groen pak, of met verf op zich lichaam en gekleurde contactlenzen op de set aanwezig zijn zodat zijn tegenspelers beter met hem konden interageren. En het moet gezegd dat dat zeer goed gelukt is. Ook het karakter van Elisabeth Shue komt adem te kort. Op eigen vraag werd ze als een normale vrouw geportretteerd, en als de nood het hoogst is kan ze best haar mannetje staan, maar ook haar schone verschijning verzinkt in het niets bij de vele actiescènes en digitaal gegoochel.

Hollow Man resulteert ten slotte in een zeer voorspelbare visueel verbluffende film waar je jammer genoeg de hand van de meester moet missen, en daarop zaten we eigenlijk niet te wachten. Misschien wordt het weer eens tijd om de effecten te laten voor wat ze zijn. Voor ons kan de zomer niet snel genoeg gedaan zijn.