AMERICAN PSYCHO

Patrick Bateman is een narcistische yuppie in Manhattan. Als vice-president van Pierce & Pierce, een prestigieuze firma in Wall Street, leidt hij letterlijk een leven vol niets. Op het werk luistert hij met een hoofdtelefoon naar popmuziek terwijl hij door blootblaadjes bladert of houdt hij zich onledig met het invullen van kruiswoordraadsels. De conversaties met andere kaderleden reiken niet verder dan het voortdurend opscheppen over kledij, reservaties in chique restaurants en lettertypes op naamkaartjes. Hij zit verveeld met zijn verloofde die hij bij elke schone kans bedriegt met verschillende maîtresses en straathoertjes. Zijn dure flat heeft meer weg van een steriele, klinische omgeving dan van een warme leefruimte. Het appartement kan zo symbool staan voor de persoon van Bateman zelf: koud, emotieloos en leeg.

Als hij op een dag vaststelt dat zijn collega's het naamkaartje van een andere executive prefereren boven het zijne, maakt een razende jaloezie zich van hem meester. Hij voert de man dronken, lokt hem mee naar zijn flat en slacht hem vervolgens af met een aks. Dat bezorgt Bateman een adrenalinestoot en een immense vlaag van genot. De stoppen slaan onherroepelijk door en de moorden volgen elkaar in snel tempo op. Hoe onvoorzichtig hij ook is, Bateman weet voortdurend uit de handen van de politie te blijven, ook al zit een agent hem kort op de hielen (overigens een leuke rol voor Willem Dafoe). Meer dan anderhalf uur lang volgen we de beklijvende biecht van een ontspoorde geest, ontdaan van elk greintje moreel besef. Het is maar zeer de vraag of de biecht überhaupt nog het leven kan schenken aan een louterende catharsis. In een korte epiloog plaatst Batemans off-screen stem alles in een wel heel donker perspectief, waardoor de film zichzelf - niet onterecht - in vraag stelt.

Patrick Bateman zou eerst vertolkt worden door Leonardo DiCaprio, maar de studio zag af van die keuze wegens 's mans babyface. Een goede beslissing, want in alle eerlijkheid lijkt de rol van Bateman zondermeer op het lijf geschreven van Christian Bale, die sommigen misschien nog kennen als de jongen uit Spielbergs The Empire of the Sun. Bale zet een prestatie neer die je meteen laat vergeten dat het om een acteur gaat. Ook een pluim voor regisseuse Mary Harron die hiermee niet bepaald het meest vrouwvriendelijke - laat staan verfilmbare - boek op het witte doek wist te brengen. Verwacht geen letterlijke weergave van Ellis' werk, want Harron focust zich haast nooit op het in overvloed aanwezige, wansmakelijke geweld van het boek. Toch weet ze de essentie van Ellis' hersenkronkels te vatten in een film die nooit exploiteert, maar op elk moment profiteert van een intelligent en doordacht scenario.