PITCH BLACK

Hij begon achter de tekstverwerker, David Twohy, en komt van ver. Eerst scenarist van Critters 2 en Warlock, daarna het grotere werk: The Fugutive, Terminal Velocity, Waterworld en G.I. Jane. Ondertussen begon het te kriebelen om ook zelf achter de camera's te staan. Zijn debuut als regisseur, Timescape uit 1992, was op het Festival van de Fantastiek meteen goed voor de Gouden Raaf. Vier jaar later verraste hij met het knappe The Arrival, waarin buitenaardse wezens verantwoordelijk bleken te zijn voor het broeikaseffect. Ondanks zijn scripts voor onder meer Waterworld en G.I. Jane heeft Twohy nog iets onbezoedelds: bescheiden budget, eigenzinnige handtekening, weinig compromissen. Erg on-Hollywoods.

Dat blijkt ook uit Pitch Black, een film die op het eerste gezicht één groot cliché lijkt. Een ruimteschip stort neer op een planeet in een afgelegen en vergeten uithoek van het heelal. Drie gigantische zonnen teisteren genadeloos het oppervlak, dat naargelang het zonlicht rood of blauw kleurt. De eeuwige dag lijkt iedere vorm van leven onmogelijk te maken. Maar wat de schipbreukelingen niet weten is dat ze aan de vooravond van een drievoudige zonne-eclips staan. Eénmaal in de zestig jaar wordt de planeet volledig in het duister gehuld en ontwaken haar afschrikwekkende bewoners uit hun zonneslaap: een soort van reuzevleermuizen met slijmerige klauwen, schubben en tanden. De slachtoffers vallen en voor de overblijvers luidt het al gauw: overleven.

Het is in Hollywood al langer bewezen dat budget en originaliteit meestal omgekeerd evenredig met elkaar zijn. Veel geld garandeert grote ego's en dure effecten, maar daarom nog geen goeie film. Twohy kreeg exact 23 miljoen dollar en moest daarom erg knippen in het loon voor zijn acteurs: geen Sigourney Weaver of Winona Ryder voor hem als leading lady, maar knappe Neighbours-actrice Radha Mitchell doet het uitstekend als Carolyn Fry, de kapitein van het schip. Ze wordt knap geflankeerd door onder meer de charismatische Vin Diesel (Saving Private Ryan) die de taaie, gespierde Riddick speelt, een misdadiger die dankzij een oogoperatie door de nacht kan turen.

Hoe bekend het ook allemaal in de oren klinkt, Twohy houdt de originaliteit er in. Het verhaal, losjes gebaseerd op het korte verhaal Nightfall van grootmeester Isaac Asimov, blijft de hele tijd boeien en heeft op het einde nog enkele verrassingen in petto. Het speelt zich af in een fabelachtig desolaat decor en werd adembenemend mooi in beeld gebracht door cinematograaf David Eggby, die dezelfde godverlaten vlakten gebruikte als voor Mad Max. De beelden die hij bijvoorbeeld schoot van de drie ondergaande zonnen zijn schitterend. De creatie van de buitenaardse zoo werd toevertrouwd aan Patrick Tatopoulos, de fx-tovenaar die binnenkort zijn regiedebuut zal maken met Bird of Passage. Omdat de monsters slechts in het donker huizen, krijgen we ze nooit volledig in beeld. Gelukkig maar.