Het gerucht doet reeds jaren de ronde: een bepaald bedrijf zou in de weer zijn om een realistische Marilyn Monroe uit de computer te pompen. Het lijkt op het eerste gezicht de natte droom van elke fx-artiest, maar zelf zijn ze daar niet zo zeker van. Wat voor zin heeft het immers om vele manjaren en miljoenen dollar aan research te investeren in iets wat je zo van straat kunt halen: een acteur... Sommigen denken dat het de kost zal drukken, want niet iedereen kan 20 miljoen dollar neerleggen voor één of andere actieheld. Maar wie echt zo goed is dat hij een dikbetaalde acteur digitaal kan nabouwen en animeren zal ongetwijfeld ook wel zijn factuur aanpassen.
Maar goed, of het nu zin heeft of niet, ooit zal een echte mens in de computer gemodelleerd en geanimeerd worden. De mens is nu eenmaal een rusteloze zoeker. En zonder dat we het misschien echt goed beseffen hebben we in het verleden al meermaals naar een digitale mens zitten staren. In Batman Forever en Dudge Dredd bijvoorbeeld waarin digitale stuntmannen werden gebruikt.
Voor Hollow Man werd de lat echter een stuk hoger gelegd. Om een geloofwaardige transformatie op pelicule te kunnen vastleggen moest een digitaal karakter gemaakt worden dat quasi perfect de anatomie van acteur Kevin Bacon nabootste. Niet alleen de buitenkant was voldoende, ook het innerlijk van de mens moest in alle werkende glorie gemodelleerd worden.
Paul Verhoeven trok met deze uitdaging naar Scott Anderson van Sony Pictures Imageworks die een oscar won voor Babe en ook nog de effecten voor Verhoevens Starship Troopers overzag. Dat hij in een vorig leven bij ILM ook meegewerkt had aan Memories of an Invisible Man zal ongetwijfeld een enorme troef geweest zijn. In juli 1998 begon Anderson met een team van 300 man aan de bijna onmogelijk opdracht. Samen met medische raadgevers begonnen ze een mens laag voor laag, spier voor spier op te bouwen. Alle organen werden waarheidsgetrouw nagebouwd, van het hart met alle kamers, tot de longen, de hersenen en maag.
Eens het model in de computer bestond moest het nog geanimeerd worden. Om het werk geloofwaardiger te maken stond Anderson er op dat Kevin Bacon ook in zijn niet-normale staat op de set aanwezig zou zijn en zijn scènes met de andere acteurs zou spelen. Voor de transformatiescènes bijvoorbeeld lag Bacon in een groen spannend pak op het operatiebed. Een aantal blauwe stippen op zijn lichaam gaven de animatoren de nodige indicaties hoe het digitale lichaam moest bewegen om perfect met dat van Bacon overeen te komen. Een opname zonder Bacon werd dan gebruikt om Bacon zelf weg te schilderen zodat alleen het digitaal model overbleef. Om de spieren en ingewanden realistisch te doen bewegen werden door Technical Diractors (TD) regels geschreven die aan de animatiesoftware werden meegegeven. Zo kon een spier bijvoorbeeld automatisch samentrekken als de hoek tussen twee beenderen een bepaalde hoek begon te overschrijden. Animatoren konden daarna manueel nog ingrijpen.
De grote uitdaging van de film bestond er natuurlijk in om de transformatie tussen zichtbaar en onzichtbaar zo realistisch en spectaculair mogelijk in beeld te brengen. Voor iedere spier werd bepaald hoe die zou reageren op de transformatie. Regels opgelegd aan de animatiesoftware zorgden er dan voor dat bepaalde delen van het lichaam op het juist tijdstip verdwenen of juist aangroeiden.
Wanneer Caine eenmaal onzichtbaar is werden middelen gezocht om hem toch zichtbaar te maken voor de karakters en het publiek. Zo draagt hij op een bepaald ogenblik een latex-masker waar je zo door de ogen kunt kijken, zodat je de achterkant van het maskter te zien krijgt. Hiervoor droeg Bacon op de set ook een latex-masker. Fx-artiesten verwijderden daarna digitaal de ogen en de mond, om die daarna te vervangen door een computer gegenereerde achterkant. De overige effecten waarbij Bacon door middel van water of rook even tevoorschijn komt werden toevertrouwd aan de studio van Phil Tippett, die voor Starship Troopers de buitenaardse monsters tot leven bracht.
De Heilige Graal is dus bijna gevonden, en de grote vraag is nu wat men ermee zal aanvangen. Een uit ILM gesmokkelde test van het ter ziele gegane (animatie-)Frankenstein-project toonde een zeer realistische Boris Karlof-achtige Frankenstein, en enkele weken geleden stond de animatiewereld in rep en roer toen een regisseur aankondigde dat hij geen leading lady kon vinden zodat hij dan maar een computermodel zou gebruiken. De professionele animatoren hadden er zo hun bedenkingen bij, en later moest de regisseur zijn verklaring wat afzwakken. In de film zou het karakter ook een digitaal model zijn... Maar echt lang kan het nu niet meer duren.