SPACE COWBOYS

Het verhaal van Space Cowboys is totaal uit de lucht gegrepen, maar is uiteindelijk gewoon een kapstok om de vier oudere hoofdrolspelers hun ding te laten doen. Eind jaren vijftig was het Air Force team van Frank Corvin (Clint Eastwood) voorbestemd om als eerste de ruimte in te gaan. Hun droom werd echter verbrijzeld toen hun baas Bob Gerson (James Cromwell) een chimpansee de lucht instuurde, en zo zijn team tot de vergetelheid verdoemde.

42 jaar later echter wordt Frank Corvin terug gecontacteerd wanneer een Russische satelliet op aarde dreigt neer te storten. Op onverklaarbare manier is het door Corvin ontworpen navigatiesysteem op een Russische tuig uit de koude oorlog geraakt. Om zijn ex-baas een hak te zetten eist hij dat zijn volledige Daedalus-team (Tommy Lee Jones, Donald Sutherland, James Garner) mee aan boord mag van de space shuttle. De bejaardenclub moet daarom in een korte periode hun wetenschappelijke kennis en fysische conditie bijwerken.

Totale onzin dus, ware het niet dat Clint Eastwood vóór en achter de camera kwistig de zakken zout in het rond strooit. Samen met zijn leeftijdsgenoten staat hij in de eerste helft van de film te genieten voor de camera's alsof het om een vriendenreünie ging. Eastwood beseft maar al te goed dat hij samen met zijn collega's de onvermoeide en onkwetsbare held aan de jongere generatie heeft moeten doorgeven, en daar maakt hij dankbaar gebruik van. In plaats van het filmscherm te oververzadigen met testosteron houdt hij het bij karakterwerk.

De eerste helft van de film staat dan ook bol van de verwijzingen naar hun ouderdom, terwijl de spitse dialogen de verwachte actie vervangen. Jammer genoeg moet de shuttle ook vertrekken en komen de astronauten (vergezeld van twee rookies) een vijand in dezelfde leeftijdscategorie tegen: de koude oorlog. En hier begint de onwaarschijnlijkheid van het plot door te wegen en krijgen we een actiegedeelte dat niet alleen voorspelbaar is (de roekeloze rookie, de wat melige opoffering), maar ook relatief zwak vergeleken met andere met effecten overgoten voorgangers. Maar wie tijdens de film blijft relativeren zal genieten van de laatste feel-good sequentie. Wie daarentegen de draad kwijtgeraakt is na twee te lange uren zal zich ongetwijfeld afvragen of Eastwood hiermee geen Hollywood-toegeving heeft gedaan.

Space Cowboys is verre van perfect, maar in het overroepen zomerseizoen is het één van de weinige films die niet teleurstelt. Tot vorige week stond de film na acht weken nog steeds in de top tien, terwijl Hollow Man die in hetzelfde weekend op het Amerikaanse publiek werd losgelaten reeds uit de top-20 is verdwenen. Wie echt van de film wil genieten doet er ook goed aan om een jongeren-publiek te mijden. Dit is er immers eentje die je moet gezien hebben terwijl enkele zestigjarige dames enkele rijen verder zitten te giechelen met de soms puberale humor van het viertal. Het viertal dat jaren geleden ongewijfeld in posterformaat op hun kamer ging. Die film-kalverliefde die ze nooit vergeten zijn.