WHAT LIES BENEATH

Een huis aan een meer belooft in films meestal niets goeds. Zeker niet als het bewoond wordt door het ideale koppel. Claire Spencer (Michelle Pfeiffer) heeft alles om gelukkig te zijn: haar dochter Caitlin is vertrokken naar de universiteit en ze kan nu het oude familiehuis in Vermont verder renoveren, samen met haar man Norman (Harrison Ford), een briljant wetenschapper op het spoor van een revolutionaire ontdekking. Maar wanneer ze alleen in het huis is, gebeuren er vreemde dingen: de voordeur gaat automatisch open, een foto valt op de grond, de computer springt aan en in de badkamer wordt het bad vanzelf gevuld. Verliest Claire langzaam haar gezond verstand? Haar man vreest van wel, zeker als Claire haar buurman ervan verdenkt zijn vrouw vermoord te hebben en ze even later de geest van een dode vrouw ziet. Wordt het huis echt bespookt door een geest?

Het eerste deel van de film draait rond die vraag en we verklappen geen groot geheim als we zeggen dat er inderdaad iets in die richting aan de hand is. Scenariste Sarah Kernichan (de dame achter 9 1/2 Weeks) en regisseur Robert Zemeckis lieten zich daarbij nogal gewillig inspireren door Hitchcocks oscarwinnende thriller Rebecca uit 1940, waarin het titelpersonage het leven op het landgoed Manderley van het pas getrouwde stel De Winter zuur maakt. Ook andere Hitch-verwijzingen zijn nooit ver weg: het voyeurisme uit Rear Window en de badkamersuspense uit Psycho bijvoorbeeld. Qua thematiek wordt de film ook wel eens vergeleken met het nieuw soort spookverhaal dat sinds The Sixth Sense weer in de lift zit.

In z'n opbouw neemt Zemeckis rustig de tijd om de lijnen van zijn verhaal uit te tekenen. Op die manier geeft hij Michelle Pfeiffer de kans om haar personage met enige diepgang op het witte doek neer te poten. Eens we weten hoe de vork aan de steel zit, schakelt de regisseur full speed vooruit en houdt hij het gaspedaal ingedrukt zonder voor iets of iemand te remmen. Alle klassieke trucs zijn goed om de toeschouwer beet te nemen en naar het einde toe moet de spanning zelfs plaatsmaken voor de actie. En dat is jammer. Want sfeer is er in elk geval in What Lies Beneath. Zemeckis is een meester in het manipuleren van de camera en brengt, zoals in zijn vorige films, enkele shots om stijl van achterover te vallen. Ook de effecten, mooi in het verhaal gepast, mogen er zijn. Een budget van 65 miljoen dollar gooi je nu eenmaal niet zomaar over de balk. Toch kun je je niet van de indruk ontdoen dat het op het einde allemaal iets te veel is. Een grootmeester als Hitchcock had het rempedaal zeker en vast wel gevonden.

Michelle Pfeiffer zit zoals gezegd nog eens goed in haar rol en vervalt gelukkig nooit in overacting. Haar psychisch labiele toestand blijkt vooral uit details. Harrison Ford komt minder op het voorplan, maar zijn aandeel in het verhaal zal niet minder belangrijk blijken: goed dat hij zo'n rol nog eens aandurft. Jammer wel dat de film met zijn 126 minuten te lang gerokken wordt, maar niettemin is het met deze What Lies Beneath rillen en trillen geblazen. Het betere werk.

Postscriptum voor de fans: zoek en vind de E.T.'s in de film.