Later hebben we dan toch maar wat huiswerk gedaan en zo kwamen we tot de ontdekking dat Striptease eigenlijk gebaseerd is op een boek van Carl Hiaasen, wat ons betreft een volstrekte mister nobody, maar in Amerika niet onbekend. Naar het schijnt was Striptease nog een grappig boek ook, met groteske situaties en bizarre personages. Dat willen we best aannemen, maar dan mag iemand ons toch eens komen vertellen wat er fout is gelopen bij de verfilming: die is immers níet grappig, níet bizar, níet grotesk. God, eigenlijk is Striptease alleen maar oervervelend. Mega-flop Showgirls mag wat ons betreft onmiddellijk meedingen naar een oscar.
Hoe dan ook, het zal Demi Moore worst wezen. Mevrouw Willis ontving voor haar rol als stripper Erin Grant 12,5 miljoen dollar en ging daarvoor (nogal uitgebreid) uit de kleren. Nieuw is zulks voor haar nochtans niet. De rioolpers tikte zich zo ongeveer een arbeidsongeval aan verhalen over haar privé-leven en iedereen zal zich nog wel herinneren hoe la Moore in 1991 (zwanger) en 1992 (gebodypaint) op de cover van Vanity Fair stond. En na Striptease verzon Demetria Guynes (zoals ze écht heet) weer iets nieuws: biljartbalkaal voor G.I. Jane.
In Striptease speelt ze dus Erin Grant, een redelijk brave, maar gescheiden huismoeder, die op een dag het hoederecht over haar dochtertje Angela aan haar half geschifte en criminele man moet afstaan. Wil Erin Angela terug, dan moet ze dringend aan werk geraken. Op die manier belandt ze als danseres in de Eager Beaver. Daar maakt ze onder meer kennis met David Dilbeck, een eerbaar congreslid van de conservatieve partij, die echter zó door Erin geobsedeerd geraakt, dat hij zijn politieke carrière op het spel zet. Andere personages: uitsmijter Shad, Erin-bewonderaar Jerry Killian, detective Al Garcia. Allemaal passen ze op de één of andere manier in het verhaal. Vraag niet hoe, het kan ons eigenlijk geen zier schelen.
En dat terwijl regisseur/scenarist Andrew Bergman ongetwijfeld de beste bedoelingen had. Hij toverde eerder films als Honeymoon in Vegas, Soapdish en The Freshman uit zijn mouw en het is dan ook onbegrijpelijk hoe hij deze miskleun überhaupt heeft kunnen en durven voltooien. En neen, ook de naaktscènes met Moore zijn het niet waard een dubbele honderd frank voor neer te tellen: blasé, houterig, artificieel, niet mooi om naar te kijken. Voor de rest acteert Burt Reynolds (congreslid Dilbeck) tegen tweehonderd kilometer per uur, met het logische gevolg dat hij al vanaf de eerste scène smakeloos uit de bocht vliegt. Ook de rest gaat 'over the top': Armand Assante als Al Garcia en (vooral) Robert Patrick als Darrel Grant. Enkel Ving Rhames (binnenkort in Mission: Impossible) heeft de timing goed te pakken en slingert een stuk of drie goeie one-liners in het rond. De halve ster gaat integraal naar hem.