KEEPING THE FAITH

En wat voor een verhaal dan: midden in de nacht strompelt de katholieke priester Brian Finn (Edward Norton), stomdronken, een café binnen en begint aan de toog zijn verhaal te vertellen. Al sinds zijn kinderjaren in Manhattan is hij beste vrienden met rabbi Jake Schram (Ben Stiller). Door hun enthousiaste en moderne aanpak zijn ze beiden in hun eigen kerk erg populair. Hun verschillende geloofsopvattingen hebben nooit tussen de boezemvrienden gestaan. Maar wanneer hun beider jeugdvriendin Anna Reilly (Jenna Elfman) voor zaken plots naar Manhattan moet, komen er barsten in hun vriendschap. Beide mannen worstelen met hun geloof en liefde: Brian moet zich aan het celibaat houden, terwijl Jake eigenlijk alleen met een Joodse mag trouwen. En hoe zit het eigenlijk met de gevoelens van Anna zelf?

Als follow up voor het loodzware Fight Club ging Edward Norton blijkbaar op zoek naar een luchtigere en lichtere rol. Toen debuterend scenarist Stuart Blumberg met Keeping the Faith op de proppen kwam, wou Norton het zelf wel verfilmen. Hij trok naar zijn mentor Milos Forman (met wie hij The People versus Larry Flint draaide) en vroeg hem om raad. Dat resulteerde voor Norton niet alleen in een groen licht, maar ook in een uitgebreide cameo van de legendarische Forman, die in de huid van de ouwe toeverlaat Father Havel kruipt. Een rol die hem op het lijf geschreven is.

Edward Norton zelf is één van de grootste acteurs van zijn generatie, maar het spreekt voor zich dat de man in Keeping the Faith zijn talent niet echt kan waarmaken. Een beetje zoals een Robert De Niro (waar Norton veel mee vergeleken wordt) met twee vingers in de neus zijn meer komische rollen afwerkt. Toch zet Norton een priester neer die erg geloofwaardiger overkomt. Idem voor Ben Stiller als rabbi. Jenna Elfman schittert letterlijk en figuurlijk als bloedmooie Anna.

Plotgewijs lijkt Keeping the Faith op een romantische komedie uit de oude doos. Norton neemt langzaam de tijd om zijn verhaal uit de doeken te doen en de grappen hebben, ondanks enkele hilarische slapstickscènes, een erg laag Farrelly-gehalte. Godzijdank. Jammer wel dat Norton naar het einde toe zijn 'eigen' personage volledig uit het oog verliest en zich toespitst op de relatie tussen Norton en Elfman. Valse bescheidenheid? Onterecht dan. Norton is een man met talent. Voor en achter de camera.