SHAFT

Van bij de begingeneriek zit het snor. De haast smeuïg romige klanken van Isaas Hayes' overbekende thema voor de originele film druipen uit de luidsprekers. Goede zet, want de melodie hoort bij Shaft zoals Zwarte Piet bij Sinterklaas. We haalden opgelucht adem, en een milde glimlach verscheen op onze lippen. De film straalt een ware en bijwijlen nostaligische 70s sfeer uit, en blijft heel trouw aan de formule van zijn voorgangers die dreven op het principe van style over substance. Het verhaal heeft niet meteen veel om het lijf. Alles draait veeleer rond de charismatische figuur van Shaft en zijn manier om de zaken aan te pakken: rechttoe rechtaan zonder veel getreuzel.

Een omhooggevallen, blanke rijkeluiszoon, gespeeld door Christian Bale (onlangs nog te bewonderen in de psycho-thriller American Psycho), dreigt vrijuit te gaan in wat nochtans een eenvoudige hit and run moordzaak lijkt. De arrogante houding van de jongeman, en zijn schijnbare onoverwinnelijkheid vormen een doorn in het oog van Shaft die de zaak plots persoonlijk opneemt. Als er iemand is die je liever niet achter je aan hebt, dan is het deze brother wel. Dat zal de fils-à-papa hoe dan ook geweten hebben. En het zal niet mals zijn. Verre van.