UNDER SUSPICION

Er moet al iets heel erg mis zijn met het einde van een film als het een voor de rest heel puike prent kan bederven. En dat is precies wat er met deze film mis is. De film begint zo veelbelovend en de productie is zo indrukwekkend (twee rasacteurs in twee hele sterke rollen, een prachtige, complexe regie van Stephen Hopkins, geweldige sfeerschepping omdat de film voor de volle honderd procent op locatie is opgenomen.) dat het einde even uit de toon valt als een lijkkist op een begrafenis.

Under Suspicion is een bewerking van Clauder Millers Garde à Vue, een Franse film die onder de prijzen werd bedolven en gebaseerd was op de roman Brainwash van John Wainwright. Bezieler van het project was Gene Hackman, die meer dan twintig jaar met het idee voor de film in zijn hoofd rondliep en in Morgan Freeman de zakenpartner vond om zijn droom te verwezenlijken. Beide heren namen zelf de hoofdrollen op zich. Hackman speelt Henry Hearst, een rijke advocaat die op een avond door zijn vriend Victor Benezet naar het politiekantoor wordt geroepen om enkele dingen uit te klaren. Commissaris Benezet, heel sober neergezet door Morgan Freeman, heeft namelijk enkele onduidelijkheden ontdekt in een getuigenis van Hearst.

Hearst heeft de dag ervoor het lijk van een meisje ontdekt, maar heel wat kleine details in zijn verklaring kloppen niet. Het is tijd voor een confrontatie en terwijl Hearst steeds meer verstrikt raakt in zijn eigen web van leugens, wordt het voor Benezet steeds moeilijker om zijn eigen positie te bepalen: staat hij aan de kant van zijn vriend, of aan die van de wet?

Hackman is meesterlijk als de corrupte, verwarde advocaat. Benezet confronteert Hearst gaandeweg steeds met meer bewijsmateriaal, slingert zijn alibi naar de prullenbak en geeft hem zowel motief als gelegenheid. Hackman laat zijn personage nooit door het dak gaan, maar acteert beheerst en geloofwaardig. De langzame metamorfose van corrupte advocaat naar een monsterlijke moordenaar wordt bijzonder indrukwekkend gebracht, en Freeman weet dat hij in deze film de ondergeschikte rol heeft en geeft Hackman dan ook alle ruimte om zijn ding op een realistische manier te doen.

Hackman is zo'n beetje de hele tijd op het scherm en zijn sterke persoonlijkheid overschaduwt de bordkartonnen personages van Thomas Jane, die een nerveuse agent speelt die kost wat kost wil scoren en er van in het begin van overtuigd is dat Hearst een gevaarlijke pedofiel is, en van de knappe Monica Bellucci, die de vrouw van Hearst speelt maar er eigenlijk maar voor spek en bonen bijloopt (alhoewel ze de sleutel tot de interpretatie van het slot is).

En tja, het slot. wat kunnen we daarover zeggen? Omdat regisseur Hopkins al zijn tijd aan Hackman besteedt en nergens de moeite doet om voor andere mogelijke verdachten te zorgen, draait op het eind alles maar rond één vraag meer: heeft Hearst het nu wel of niet gedaan? Het probleem is in dat geval dat, als hij wel degelijk de dader is, de film er twee uur over heeft gedaan om tot een conclusie te komen die eigenlijk al van in het begin werd gesuggereerd, en als hij de dader niet is, in de film geen alternatieve verhaalllijnen zijn uitgewerkt die kunnen suggereren wie het nu wel gedaan heeft. Om beide teleurstellingen ietofwat te vermijden is voor een variatie op de twee mogelijkheden gekozen, die noch interessant, noch geloofwaardig is. Sterker nog: met een krachtig einde had dit een prachtfilm kunnen zijn, nu komt Under Suspicion over als niet veel meer dan aflevering uit een gemiddelde tv-politieserie, met veel budget gemaakt maar met een plot die een domper op de feestvreugde zet.