THE CELL

Alsof ze een schilderij van Salvador Dali is binnengewandeld, schrijdt Jennifer Lopez bij het begin van The Cell een indrukwekkende woestijnheuvel op. Een openingsshot dat kan tellen en de toon zet voor de rest van de film. Lopez speelt kinderpsychologe Catherine Deane en via een experimentele therapie dwaalt ze rond in de geest van Edward Baines, een jongetje dat al achttien maanden in coma ligt. Op die manier probeert ze het vertrouwen van het jongetje te winnen en hem terug naar de normale wereld te halen. Makkelijk is dat niet, want Edward blijkt bang van elk soort contact. Het futuristische experiment houdt ook risico's in. Vandaar dat in Catherines handpalm een soort escapeknop is ingeplant, zodat ze Edwards geest ten allen tijde kan verlaten.

Het verhaal van Edward fungeert in The Cell slechts als aanloop. Centraal staat immers seriemoordenaar Carl Stargher, die we in de weer zien met het uitkiezen van jonge, mooie slachtoffers. Hij sluit die 48 uur op in een doorzichtige cel, die langzaam met water volloopt, tot de meisjes de verdrinkingsdood sterven. Daarna begint Stargher aan een bizar ritueel, waarbij hij de slachtoffers tot levensechte poppen opmaakt. Bij het dumpen van zijn laatste slachtoffer heeft hij enkele aanwijzingen achtergelaten. De clevere FBI-agenten Peter Novak en Gordon Ramsey kunnen op die manier zijn schuilplaats achterhalen. Tot hun grote verbazing treffen ze Stargher wel thuis aan, maar ligt hij in een diepe coma verzonken. Van zijn laatste slachtoffer, Julia Hickson, geen spoor.

Niemand weet waar Stargher haar opgesloten heeft, maar via videobeelden zien de agenten haar wel in de cel zitten, wetende dat het nog maar een kwestie van uren is voor ze zal sterven. Alle partijen zien slechts één oplossing: als Catherine Deane de gestoorde geest van Stargher binnentreedt, kan ze hem misschien de locatie ontfrutselen. Dat is de start van een bizarre en hallucinante trip, want de geest van Stargher lijkt totaal verziekt. Hij valt uiteen in vijf verschillende persoonlijkheden. In zijn eigen nachtmerrie waant Stargher zich een soort opperkoning van zijn eigen rijk, waar vrouwen naar zijn pijpen dansen. Als almachtige droomkoning sleept Stargher onder meer een duizelingwekkende cape mee, die de wanden van een kamer blijken te zijn. Op een ander moment zien we Stargher als de dirigent van een geflipt SM-circus of draait hij doodleuk ingewanden aan een gouden spit. Alsof we rondlopen in kunstwerken van Bosch, Bacon of Dali. Te midden van die nachtmerrie loopt ook een jongetje rond, het onschuldige alter-ego van Stargher. Hij laat ons een glimp uit het verleden opvangen. Catherine treedt in dit alles vaak op als een soort Maagd Maria.

Er zit zoveel visuele weelde in The Cell dat je het soms amper kan vatten. De 38-jarige Tarsem Singh sleept zoveel visie en talent achter zich aan dat het bij momenten bijna angstaanjagend is. Bij het in beeld brengen van zijn inferno valt hij heel vaak terug op zijn ervaring als videoclipregisseur. Goed tien jaar geleden won hij voor de clip Losing My Relegion van R.E.M. een MTV Best Video Award. Iedereen herinnert zich ook nog wel zijn duivels reclamefilmpje voor Nike, waarin voetballer Eric Cantona het tegen Lucifer Himself opneemt. In The Cell verwijst hij niet alleen graag naar grote kunstenaars en filmmakers, maar ook naar zijn Oosterse afkomst. Tarsem, net als Shyamalan afkomstig uit India, gooit het allemaal in de hutsepot en maalt lustig in het rond. Het postmodernisme van de eenentwintigste eeuw.

Voor zijn visuele heerschappij bejubelt Tarsem graag zijn medewerkers. Vooral de majestatische kostuums laten je met open mond achter. Die zijn het werk van Eiko Ishioka, die voor haar overstap naar theater en opera al een oscar won met Francis Ford Coppola's Dracula uit 1992. Al even indrukwekkend is het werk van cameraman Paul Laufer of decorbouwer Tom Foden. Maar naast de vorm, eist een film ook inhoud. En daar loopt het in The Cell jammer genoeg af en toe een beetje fout. Graag hadden we meer geweten van Catherine. Haar figuur blijft erg oppervlakkig en dwaalt wat dromerig doorheen de prent. Misschien heeft de keuze van heavenly creature Jennifer Lopez als vrouwelijke lead daar wel iets mee te maken. Al heel gauw wordt het ook duidelijk waar de film heen wil: Catherine wil de rollen graag omdraaien en Stargher háár geest binnenhalen, in plaats van andersom. Met alle gevolgen vandien. Af en toe vervalt Tarsem ook iets te veel in hocus-pocus-toestanden à la Dreamscape of Altered States. Zulke scènes had The Cell echt niet nodig.

Maar je moet al van erg slechte wil zijn om The Cell op die details te pakken. Regisseur Tarsem Singh verdient alle lof en krediet. Hij maakte één van de meest gedurfde en gewaagde producties in dit duffe filmjaar: een spannende en hallucinante drug vol sciencefiction en horror, omkaderd in een fabelachtig decor dat je in je stoutste dromen niet kan voorstellen. Enter the mind of a serial killer, inderdaad.