THE GRINCH

Wie? De Grinch. Schier onbekend bij ons, maar oeverloos populair in Amerika. Check de box-office: na twee weken tikte de teller van The Grinch al aan tot 137 miljoen dollar en werd het immense budget van 123 miljoen dollar dus al terugverdiend. Om nog maar te zwijgen van de opbrengsten die de merchandising onder de kerstboom van de producenten zal brengen. Erg ironisch voor een titelpersonage dat de commercialisering van kerst aanklaagt. Theodor Seuss Geisel, de creator van The Grinch, zou er eens smakelijk om gelachen hebben. De man was eigenlijk voortbestemd om dokter te worden, maar was liever met de pen dan met de stethoscoop in de weer. Eerst als reclameschrijver, later als auteur van kinderboeken. Als Dr. Seuss schreef hij in 1936 zijn eersteling And To Think I Saw It On Mulberry Street. Later volgden onder meer nog Green Eggs and Ham en The Cat in the Hat. Geen mens die er bij ons al van hoorde. Dat Seuss tijdens de tweede wereldoorlog nog voor Frank Capra heeft geschreven, is nog zo'n onbekend fait-divers. Seuss stierf in 1991, op 87-jarige leeftijd en liet 44 boeken na, waaronder minstens één klassieker: How the Grinch Stole Christmas. Dat verhaal werd in 1966 door MGM al een keer als een 26 minuten durende cartoon verfilmd, met niemand minder dan Boris Karloff in de dubbelrol van verteller en Grinch. Ron Howard zag die versie en het verhaal stal zijn hart. Net als dat van Jim Carrey, die de moderne fabel over kerst koste wat het kost wou verfilmen.

Daar moest rubberen Carrey wel wat voor over hebben. Niet alleen zat hij tijdens de pré-productie nog vast in de rol van Andy Kaufmann voor Man On The Moon; de marteling begon pas echt tijdens de twee jaar durende opnames voor The Grinch. Carrey moest elke dag om half zeven 's ochtends de make-up stoel in. Zijn transformatie in de Grinch duurde ongeveer vier uur. Niet zozeer het latexgroene, harige pak bezorgde hem kopzorgen, maar wel de felgele lenzen, die Carrey blijkbaar maar niet kon verdragen. Een mens moet al eens iets doen voor een loon van twinting miljoen. En, het moet gezegd worden: het resultaat is adembenemend. Je kan blijven kijken naar foto's van de Grinch in close-up en je afvragen of het werkelijk Jim Carrey is die achter die vreemde façade verborgen zit.

Eens hij tot leven komt op het witte doek, valt die twijfel weg: de Grinch is wel degelijk Carrey. Dat zie je aan zijn mimiek, dat merk je aan zijn onnavolgbare bewegingen. Ook al vind je hem niet grappig, ook al lijkt hij soms arrogant, Jim Carrey hééft talent zat. In The Grinch verschuilt hij zich eenzaam op de top van een spitse afvalberg, die uitkijkt op het vredige stadje Whoville, dat bestaat in een sneeuwvlok. Iedereen is vrolijk en blij en maakt zich op voor het grootste kerstfeest ooit. De Grinch, ooit verstoten door zijn uiterlijk, kan het niet meer aan en beraamt een plan om alle cadeaus te gaan stelen. Niet voor niets is zijn hart twee keer kleiner dan normaal. Tot hij toevallig kennis maakt met het kleine meisje Cindy Lou Who (Taylor Momsen), die zich afvraagt waar het bij kerst écht om gaat: om pakjes of om liefde. Twee keer raden hoe de scenaristentandem Peter Seaman en Jeffrey Price (van Who Framed Roger Rabbit?) dit laten eindigen.

Visueel was The Grinch één van de meest geanticipeerde films van het jaar. De make-up-afdeling, onder leiding van grootmeester Rick Baker, mag zich letterlijk en figuurlijk opmaken om straks een oscar in ontvangst te nemen. Ook de decors van Whoville zijn erg spectaculair en de eerste minuten kijk je je ogen uit. Maar al snel wordt het allemaal te. De Who's zijn rare, babbelzieke en drukke snuiters en soms werkt zoveel gekwebbel op de zenuwen. Het had gerust allemaal iets rustiger en sprookjesachtiger gemogen. Ook Carrey slingert als de Grinch af en toe uit de bocht, maar steelt als uit de kluiten gewassen Kermit onnavolgbaar de show. Zonder hem was er geen Grinch geweest. Maar de échte kerstmagie, dat speciale gevoel dat slechts weinige films hebben, laat erg lang op zich wachten. Pas als het hart van de Grinch begint te groeien, begint er ook bloed door de hartkamers van de film te stromen. De realiteit achterhaalt hier op een vreemde manier de fictie. Regisseur Ron Howard en zijn team hadden beter naar de Grinch moeten luisteren: overdaad schaadt. Zeker met kerst.