WONDER BOYS

Niemand sleept meer tragiek met zich mee dan een wonder boy, iemand die een eenmalig succes lukte, maar er niet in slaagt dat te herhalen. Neem Grady Tripp (Michael Douglas): zeven jaar geleden schreef hij met Arsonist's Daughter een roman die door iedereen en overal de hoogte werd ingeprezen, maar een vervolg laat op zich wachten. Vol angst om een flop te schrijven, durft Grady zijn nieuwe roman, die al meer dan 2.600 pagina's telt, niet af te ronden. Op zijn vijftigste staat hij trouwens op een keerpunt in zijn leven. Zijn derde vrouw heeft hem verlaten, net op het moment dat zijn minnares Sara (Frances McDormand) hem vertelt dat ze zwanger is. Sara is de decaan van de universiteit waar Grady literatuur doceert en de vrouw van Grady's directe baas Walter, hoofd van de afdeling Engels.

In een weekend dat bol staat van de vreemde gebeurtenissen trekt Grady willens nillens ook op met James Leer (Tobey Maguire), een briljante maar miskende student van Grady, die blijkbaar zijn eerste roman al voltooid heeft maar met heelwat persoonlijke problemen te kampen heeft. Grady zelf wordt opgejaagd door zijn editor Terry (Robert Downey Jr), die hem speciaal kwam opzoeken om zijn nieuwe roman te lezen. Als rode draad doorheen alle gebeurtenissen loopt een literatuurfestival aan de universiteit, waar Q (Rip Torn), een succesvol auteur, hoge ogen scoort. Als James door omstandigheden de hond van Sarah doodschiet en een jasje dat nog van Marylin Monroe was, steelt, heeft Grady meer dan zijn handen vol om zijn leven weer op poten te krijgen.

Wonder Boys kende een bijna geruisloze release in de Verenigde Staten en daarom besloot Paramount om de film een maand geleden, en met het oog op de oscars, nog eens in de zalen te brengen. Maar tevergeefs: geen hond die de film echt wou zien. Een beetje vreemd toch, met een talent als Curtis Hanson aan het roer, ooit begonnen met vingeroefeningen als The Hand That Rocks the Cradle en The River Wild, maar drie jaar geleden goed doorgebroken met de oscarfilm L.A. Confidential. Vreemd ook, omdat de aanwezigheid van Michael Douglas niet voor de nodige centjes zorgde. Meneer Catherine Zeta Jones levert nochtans een mooie en doorleefde prestatie, één van de betere uit zijn lange carrière.

Jammer genoeg komt Wonder Boys nooit echt van de grond. De film zweeft tussen komedie en drama, maar heeft te weinig van beide genres in zich om echt te kunnen boeien. Soms zit de sfeer er goed in, maar wordt die afgebroken door bijna slapstick-achtige toestanden. En soms is de film best grappig, terwijl de lach dan weer wordt onderbroken door een vleugje tragiek. Het huwelijk tussen humor en tragedie werkt niet in Wonder Boys. En dat is jammer, want je voelt goed waar scenarist Steven Kloves (The Fabulous Baker Boys) met deze adaptatie van Michael Chabons roman naartoe wil. Hij wil die unieke sfeer te pakken krijgen van een man op het breekpunt van zijn leven, hopeloos op zoek naar het succes dat hij ooit had en nu weerspiegeld ziet in een nieuw, jong talent dat hij onder zijn hoede wil nemen. Wonder Boys is een film over de kracht van leven en schrijven, over liefde en vriendschap en ook een beetje over de soms vreemde verhouding tussen een leraar en leerling.

Michael Douglas speelt zoals gezegd met veel verve de gekreukte Grady Tripp, die bijna constant high over de campus van Pittsburg draaft. Tobey Maguire is de jonge student en trekt zich goed uit de slag, maar moet oppassen dat hij niet teveel in steeds dezelfde rol vervalt. Veel meer dan wat wezenloos in het rond staren, doet Maguire de laatste tijd niet. Frances McDormand speelt de aanhoudster van Grady, maar krijgt wel erg weinig schermtijd om iets moois van haar rol te maken. Net als Katie Holmes, een leerlinge die bij Grady inwoont. Zonde dat we haar zo weinig in beeld krijgen. Wonder Boys is af en toe knappe cinema, heel zelden echt ontroerend, zo nu en dan grappig, maar uiteindelijk niet zo onvergetelijk als we gehoopt hadden.