FAST FOOD, FAST WOMEN

Bella (Anna Thomson) staat op de vooravond van haar vijfendertigste verjaardag. Als serveerster slooft ze zich uit voor ondankbaar cliënteel, terwijl ook haar persoonlijk leven een puinhoop is. Al jarenlang heeft ze een verhouding met een oudere getrouwde man die er echter niet aan denkt om definitief voor haar te kiezen. Intussen tikt haar biologische klok verder en lijkt haar kinderwens onvervulbaar. Tot Bruno opduikt, een vrouwenzot die zelf opgescheept zit met twee kinderen.

Bella staat echter niet alleen in haar wanhopig zoeken naar wat huiselijk geluk. Ook in haar omgeving vechten sommige ouderlingen om toch nog dat beetje geluk te vinden. Voor hen staan de zaken er alvast nog slechter voor. Als ze elkaar moeten geloven is hun leven al definitief afgelopen.

Fast Food, Fast Women is zeker geen grootse cinema, maar Amos Kollek weet er wel een leuke low-budget film van te maken. In een losse stijl breit hij de verhalen door elkaar en slaagt hij er in om een aantal boeiende personages te schetsen. Vooral met Bella en de oudere Paul (Robert Modica) weet hij op een humoristische maar toch pakkende manier de eenzaamheid en het verlangen naar genegenheid tastbaar te maken. Het geluk lijkt hen voorbij te schieten. Zelf zijn ze te schuchter om het heft stevig in eigen handen te nemen en het geluk zelf op te zoeken. Vooral de losse acteerstijl en het vlotte camerawerk met New York als achtergrond zorgen voor een naturalistische sfeer. Al had het allemaal ietsje verzorgder gemogen.

Het leven gaat snel en wie er dus bij moet horen mag niet aarzelen. Vandaar ook dat Bella van een vriendin de raad krijgt om bij haar eerste afspraakje meteen al het bed in te duiken. En vooral te zwijgen over haar kinderwens. Want op haar leeftijd mag ze geen mannen meer afschrikken en is eerlijkheid geen goede tactiek. Ze is er tenslotte al 35.