Erwin Taets: 'Een bakstenen muur met daarvoor een lege plastic zak die door de wind werd meegevoerd: het had de lichtheid van het veertje uit Forrest Gump, maar het combineerde de noties van consumptiemaatschappij en grillige schoonheid tot één van de meest indrukwekkende beelden van het afgelopen jaar. American Beauty was een film over 'being' en 'seeming', schijn en zijn. Wat Shakespeare vierhonderd jaar geleden in Hamlet verwoordde als 'to be or not to be' werd in Sam Mendes' veel gelauwerde film op een hoogst originele manier tot uiting gebracht in een veelvoud van metaforen. De roos, het symbool van pure schoonheid dat in de film telkens weer opduikt in scènes van artificialiteit, moet hier het onderspit delven voor een lelijke plastic zak, gezien door de lens van een videocamera. Door niet méér te zijn dan wat hij is, een lege plastic zak, reflecteert en overstijgt hij de onverenigbare dichotomie van 'being' en 'seeming' in onze samenleving. Ondersteund door Thomas Newmans magische score, verraste deze film door zijn inventiviteit en romantische blik op een wereld waar elke romantiek uit lijkt te zijn weggestroomd. Wie bij het zien van een plastic zak durft opmerken dat er toch zoveel schoonheid op deze wereld bestaat, is niet alleen een romanticus in hart en ziel, maar getuigt ook van een hoopgevende kijk op deze maatschappij op de rand van de twintigste en eenentwintigste eeuw.'
Christophe Van Cauwenbergh: 'Het jaar 2000 was dan wel het slechtste filmjaar dat ik me kan herinneren, een gebrek aan bijzondere filmmomenten was er allerminst. Na lange deliberatie heb ik beslist welk uniek moment voor mij het filmjaar 2000 tekende. Het gebeurde in het weekend van 22 april. Het minuscule gehucht Lytton, waar mijn vrouw vandaan komt, was uitgekozen als voornaamste lokatie voor Sean Penns nieuwste prent, The Pledge. Sterker nog, het was het bezinestation van ome Sonny en tante Shirley, waar Jack Nicholsons personage het leeuwendeel van de film doorbracht. De opnames waren al een paar maanden eerder begonnen (en het was de eerste en enige filmproductie waarvoor ik een - mislukte - poging heb gedaan om op de set te werken), maar pas nu de streek na een koude winter weer een beetje aan het opwarmen was, trokken we naar Lytton om mijn schoonfamilie met een bezoekje te verrassen. Het weekend zat tjokvol met verhalen over The Pledge en sterren die naar Lytton waren afgezakt. Elke laatste persoon in het gehucht had zijn eigen anekdote over zijn of haar avonturen met de filmploeg, van de dronkelap die Jack Nicholsons lokale drinkmaatje werd, tot de dokter die zijn huis verhuurde aan de familie Penn. Tientallen paar ogen fonkelden van enthousiasme en honderden foto's werden onder mijn neus geduwd. Ik moet zowat het enige familielid zijn die niet op een foto staat met Nicholson of Penn. Het hoogtepunt van het weekend was de rondleiding op de set zelf, toen nog een 'hot set' (nog in gebruik) en dus off limits voor het bliek. Maar aangezien de set op de eigendom van ome Sonny en tante Shirley stond, werd er voor mij een uitzondering gemaakt. Het kleine winkeltje/kantoor van ome Sonny was omgetoverd tot een fifties garage, en ernaast was in enkele weken tijd een heuse villa rechtgetrokken, waarin Jack Nicholsons personage leeft. Her en der op tafels lagen polaroids als geheugensteuntjes voor de filmploeg. De lege bierflesjes en uitpuilende asbakken waren - zo werd me verteld - achterlaten door Nicholson. Ik werd door het huis geleid, van de veranda via de woonkamer en keuken naar het winkeltje van het benzinestation. Het hele huis, zowel binnen als buiten, zag eruit alsof het er al een halve eeuw stond. Behangpapier was vergeeld, meubels waren stoffig en vuil. Roest- en vochtvlekken waren op het plafond geschilderd, en de houten treden naar de eerste verdieping waren kunstmatig uitgehold. Op de zolder stonden alle ongebruikte props: stoelen, flessen, boeken, schilderijen en vooral, vreemd genoeg, honderden lampekappen in alle denkbare maten en kleuren. Mijn souvenirs aan deze surrealistische ervaring zijn beperkt: een stapeltje foto's, inclusief eentje waarin ik trots op Jack Nicholson's stoel zit achter zijn kassa, en een plastieken nummerplaat van Texas (waar de film zich afspeelt). Maar de mooiste souvenir moet nog komen: de film zelf, die op 19 januari in de filmzalen komt. Het zal onwezenlijk zijn om al die banale lokaties in Lytton op dat grote witte doek te zien, en het zal een plezier worden om alle lokale vrienden en familieleden te herkennen als extra's, en zelfs in kleine rolletjes. Wie weet, misschien wordt dit wel het meest memorabele moment van het filmjaar 2001?'
Serge Van Cauwenbergh: '2000 stond voor mij persoonlijk in het teken van DVD en de felle groei die het medium kende in de Benelux. Deze hobby slorpte de afgelopen twaalf maanden alweer zoveel tijd op, dat ik nauwelijks in de bioscoop raakte. Film kan ook een passie zijn op dit digitale medium, je hoeft er niet per se voor naar de bioscoop af te zakken. Hét moment van 2000 beschrijven is tamelijk moeilijk vermits er verschillende momenten zijn die me zullen bijblijven. Als ik er toch eentje moet uitpikken, dan kies ik eerder voor een trend die zich dit jaar heeft voorgedaan: de vooruitgang die er geboekt is door de verschillende maatschappijen. Zij hebben duidelijk lessen getrokken uit het verleden en er in 2000 voor gezorgd dat DVD een kwaliteitsproduct werd waar je kon naar uitkijken. Dit zorgde uiteraard voor de nodige appreciatie waardoor het medium nog meer bekendheid werd toebedeeld. De doorbraak kwam er mede dankzij deze vooruitgang maar ook door middel van de nodige advertenties die DVD duidelijk profileerden als hét digitale en interactieve medium voor de komende jaren. Een ander element dat een enorm belangrijke rol speelde in het succes is ongetwijfeld de (bijna) gelijktijdige release van de meeste recente films op huurvideo en DVD. Steeds meer videotheken verhuren naast video eveneens DVD's, en dit opent natuurlijk weer mogelijkheden. Zo kan de klant in sommige gevallen een DVD-speler en enkele films huren en op die manier kennis maken met het medium. Verder stel ik ook vast dat dankzij de komst van een groot aantal budget DVD-spelers de markt enorm is gegroeid. Je kan nu al een DVD-speler aanschaffen vanaf zo'n 10.000 BF. En laat ons niet vergeten dat de nieuwe Playstation 2 eveneens DVD afspeelt en momenteel een enorm succes kent. Je koopt deze console uiteraard niet om enkel games mee te spelen. En ten slotte merk ik op dat er steeds meer titels op DVD verschijnen, niet enkel recente films maar ook meer en meer oudere klassiekers die speciaal voor hun DVD-release een opknapbeurt gekregen hebben. De muziekliefhebbers zullen ook wel hun gading vinden in het steeds groter wordende assortiment van muziekdvd's. Kwaliteit staat voorop bij de maatschappijen en als ze op dit elan blijven voortbouwen, zal DVD gegarandeerd nog meer groeien in 2001. Met de komst van de DVD-recorders zou het wel eens goed mogelijk zijn dat het VHS-tijdperk langzaam maar zeker zal verdwijnen.'
Reggy Hafkenscheid: 'Het heeft me flink wat uurtjes gekost om te bepalen wat voor mij het filmmoment van 2000 was. Afgelopen jaar was meer een jaar vol teleurstellingen, films waar ik veel van verwachtte vielen tegen. Maar gelukkig is er een film die me het hele jaar is bijgebleven, veel indruk op me maakte, een brok van in mijn keel kreeg, een traantje met veel moeite moest bedwingen en weer zo'n prachtig voorbeeld voor mij is waarom ik zo graag naar de bioscoop ga: Frank Darabonts The Green Mile. Een filmmoment van pakweg drie uur dus! Nu maar hopen dat het nieuwe jaar iets meer van dit soort juweeltjes in petto heeft.'
Ludo Joosen: 'Dit jaar (jammer genoeg) nauwelijks tijd gehad om film te bekijken. Noodgedwongen moeten beperken tot meestal videootje halen en zo trachten bij te blijven. Maar tijdens het Brusselse Festival van de Fantastische Film ben ik toch eens onder de werkdruk kunnen uitknijpen en wat ik daar zag heeft me diep geraakt. Mijn grootste filmmoment in 2000 was de vertoning van Animal Farm, de verfilming van het beroemde boek van George Orwell. Exact dezelfde effecten die gebruikt worden om sensationele onzin te verkopen in de Amerikaanse film, worden hier aangewend om een politieke fabel te vertellen. Pete Postlethwaite is enorm als boer Jones van de Manor Farm, en de animatronics zijn werkelijk verbluffend. En toch krijgt zo'n meesterwerkje geen plaats in de circulatie: niet bij Kinepolis, niet bij UGC. Erg jammer.'
Hans Dewijngaert: 'Angst in een paar seconden - een blik, een stem, een vleugje wind - dáár draait het allemaal om. We hadden dit jaar de dode mensen uit The Sixth Sense, de zucht van de Dood uit Final Destination, maar geen enkele film heeft me meer doodsangst doen uitstaan dan een hele ouwe: The Excorsist, die dit jaar op groot scherm werd geprojecteerd in een flashback-reeks. De film van William Friedkin uit 1973 heeft zo'n schrikwekkende scènes dat ze nog altijd als een huis staan: die waarin Megan haar hoofd 360 graden draait, de masturbatiescène met het crucifix, de zware, rauwe stem van de Duivel zelf. Maar één simpel beeld krijg ik maar niet van mijn netvlies: het moment waarop Regan (actrice Linda Blair), bezeten, boven haar bed zweeft. Dat moment balt alle angsten uit mijn kindertijd samen. Het maakt me bang in het donker. Dit voorjaar krijgen we in België de gerestaureerde en elf minuten langer durende versie van The Excorsist te zien. De trailer loopt nu al in de bioscopen en is béter en angstaanjagender dan welke ook. Als ik durf, zit ik straks weer voor het scherm. Even bezeten als de zwevende Linda Blair zelf.'
Jo Anseeuw: 'Mijn filmmoment van het jaar 2000 begon zo'n 8 jaar geleden. Toen op 3 juli 1992 mijn eerste nichtje Marij werd geboren kondigde ik met heel wat poeha aan dat ik wel voor haar filmopvoeding zou zorgen. Film zit bij mij in het bloed, is een passie en passies hoor je nu eenmaal door te geven. En daar zou ik voor zorgen. Mijn familie was er alvast iets minder gerust in nadat ik half lachend mijn strategie had uiteengezet: ik zou haar de zevende kunst alfabetisch inlepelen, en zo alle klassiekers aflopen. Startend dus met de A van Alien. Het zou uiteindelijk, hoe kan het ook anders, de A van animatie worden. Of beter nog de D van Disney. Want net als alle kinderen van hun leeftijd (mijn doelpubliek werd door de jaren heen uitgebreider) hadden mijn nichtjes reeds een kleine videoverzameling instant-klassiekers bijeengespaard. Maar van film hoor je te genieten in een filmzaal. Film moet je kunnen waarnemen boven de hoofden van het publiek, door lichtstralen die in hun race naar het grote witte doek in botsing komen met kleine stofdeeltjes. Film moet je zien samen met anderen, maar toch in je eentje. Lekker in het duister en toch maar een armlengte verwijderd van iemand die je kan troosten. Zo'n eerste ervaring hoort je bij te blijven. Hoort een beetje magisch te zijn. En daar had ik jaren op zitten wachten. Dat zou mijn grote moment worden. Het was een kille zondagnamiddag in het begin van dit jaar, in dezelfde zaal waar ik jaren geleden zelf mijn eerste grote filmmoment had ervaren. Terwijl mijn twee oudste nichtjes met volle overgave zaten mee te leven met Buzz Lightyear en Woody in Toy Story 2, zat ik met een kinderhart te genieten van hun filmmoment. En heel misschien zullen zij over twintig jaar beseffen dat ze op datzelfde ogenblik ook een beetje aan het genieten waren van mijn grote kinderdroom. Dan is voor hen de tijd gekomen om hun passies, hun dromen door te geven. To Infinity and Beyond.'