AMORES PERROS

Geen mens (of hond) die uit het blote hoofd vijf Mexicaanse films kan opnoemen. Zelden bereiken ze onze bioscopen en ook in Mexico zelf is het cinematografische klimaat de voorbije jaren erg ongunstig geweest. Vooral de overheid zag geen graten in films van eigen bodem die toch maar minder zouden opbrengen dan de grote, Amerikaanse producties. Maar wie weet brengt het internationale succes van Alejandro González Inarritu's Amores Perros daar wel verandering in. De puzzelprent (internationaal gereleased als Love's a Bitch) gleed, als winnaar van Gent, alvast niet onopgemerkt onze zalen in, werd genomineerd voor de Golden Globes en wordt Mexico's entree voor de oscars.

Een gruwelijk auto-ongeluk in de groezelige straten van Mexico City anno 1963 staat centraal in Amores Perros. Op de een of andere manier zijn alle hoofdrolspelers hierbij betrokken. Als eerste komt het verhaal van Octavio aan de orde, die samen met zijn gewelddadige en criminele broer Ramiro en diens vrouw Susanna samenhokt in een vuil, klein appartementje. Octavio houdt erg veel van zijn hond Cofi, maar ziet in het dier zijn ticket naar een betere wereld. Om Susanna uit de klauwen van Ramiro te redden, schrijft hij Cofi in voor gruwelijke hondengevechten. Zijn plan lijkt te lukken: Cofi blijkt een echte winnaar te zijn en het geld stroomt binnen. Maar het lot beslist toch helemaal anders over het leven van hemzelf, zijn familie en de hond Cofi.

In het tweede luik van Amores Perros maken we kennis met de rijke tijdschriftenmaker Daniel, die alles mooi op een rijtje heeft, tot hij verliefd wordt op het jonge en knappe fotomodel Valeria. Daniel verlaat zijn gezin en gaat met Valeria samenwonen. Als hun hondje door een ongeluk onder het parket terecht komt, lijkt dat onheil aan te kondigen: Valeria belandt in een rolstoel, ziet later een been geamputeerd en kan haar carrière als model vaarwel zeggen. Voor Daniel breekt de hel los en rijst de vraag of het wel waard was om zijn gezin te verlaten.

Tijdens die eerste twee verhalen sluipt een zwerver op de achtergrond door het beeld. Zijn verhaal krijgen we in het slot van Amores Perros te zien. El Chivo was ooit een welgestelde hoogleraar, maar koos idealen boven geld en daalde vrijwillig af naar de onderste geledingen van de maatschappij. Hij leeft nu als zwerver samen met een troep honden en klust regelmatig wat bij als huurmoordenaar. Na het lezen van een bericht in de krant begint het bij hem te knagen en zoekt hij zijn vrouw en dochter terug op.

Amores Perros brengt drie verhalen (formeel zelfs door tussentitels aangeduid), maar die staan zeker en vast niet los van elkaar. Gebeurtenissen grijpen op elkaar in en personages van het ene verhaal sluipen zó het andere in. Dat brengt soms verrassingen met zich mee. De drie verhalen kruisen elkaar letterlijk met het ongeluk, dat we dan ook vanuit drie perspectieven te zien krijgen. Inarritu laat op die manier ook zien dat ieders verhaal op elkaar ingrijpt. Of je nu rijk bent of arm, gelukkig of niet, ooit komt alles samen. Tarantino of Altman zouden goedkeurend knikken.

Niet toevallig spelen honden een prominente rol in Amores Perros. Volgens Inarritu staan ze symbool voor de mens. In het eerste verhaal vechten ze letterlijk (en uiterst gruwelijk) de vete tussen de twee broers uit; in het tweede verhaal staat het kokette hondje symbool voor het onheil dat het fotomodel zal overkomen en in het derde verhaal betekent de daad van één hond de weg naar verlossing voor de zwerver. Visueel voert Inarritu ons met een zweverige handcamera à la Lars von Trier mee door de levens van de hoofdrolspelers. Verhaal één en drie spelen zich af in de armste wijken van Mexico City, vol verval en dood, claustrofobie en depressie. Niet moeilijk dat exact in die verhalen ook afgunst en agressie tussen twee broers centraal staan. In het middenstuk verlaten we de straat en komen we in een wereld vol schone schijn terecht. Een schijn die snel verbleekt en plaats moet maken voor de realiteit.

Vooral in het eerste verhaal gaat het er hard aan toe. Maar geen nood: de honden die verwikkeld zijn in de vreselijke gevechten, liepen in het echt geen averij op en kregen volgens de regisseur zelfs een betere behandeling dan zijn acteurs. Met dat eerste deel hebben we jammer genoeg wel meteen het beste van de drie gehad: hoog tempo, snelle beeldwisseling en nooit aflatende actie. Vanaf deel twee laat Inarritu het tempo zakken en pakt hij de zaken visueel ook iets rustiger aan. Een noodzakelijke stijlwisseling misschien, maar op het einde gaat het allemaal toch een beetje te lang duren.

Niettemin brengt Alejandro González Inarritu met Amores Perros een indrukwekkende vertelling over mensen en honden, hard en realistisch, die je niet snel zal vergeten. Zijn 36 scenarioversies en vier jaar lang zwoegen en zweten hebben alleszins vruchten afgeworpen. Dat leverde hem overal lof op. Van Cannes tot Tokio en van Los Angeles tot Gent. Verdiend.