BEDAZZLED

Elliot Richards (Brendan Fraser) is een typische loser zoals Hollywood ze graag afbeeldt: op het werk probeert hij aanvaard te worden door zijn collega's, maar die worden liever niet met hem geassocieerd en ook zijn privéleven stelt niet veel voor. De collega waar hij verliefd op wordt, Alison Gardner (Frances O'Connor), ziet hem natuurlijk niet eens staan. Even lijken zijn kansen te keren wanneer de duivel in hoogst eigen persoon (Elizabeth Hurley) zich met zijn leven komt bemoeien. Voor de luttele prijs van zijn ziel mag hij zeven wensen doen. Om Alison voor zich te winnen incarneert Alliot dus onder meer in een rijke drugbarron, een NBA speler, de president van de Verenigde Staten en een gevierd auteur. Maar de duivel zou de duivel niet zijn als er bij elke wens geen addertje onder het gras zat.

Bedazzled is wat men noemt licht verteerbare kost. Regisseur Harold Ramis wist ons enkele jaren geleden blij te verrassen met het sublieme Groundhog Day maar jammer genoeg slaat hij dit keer de bal toch wel mis. Net als in Groundhog Day krijgt het hoofdpersonage meerdere kansen om zijn ding goed te krijgen, maar deze keer lijkt de film eerder op een aaneengeregen sketchbook dan op een gestructureerd verhaal. Gelukkig is er Brendan Fraser die nog maar eens bewijst dat hij naast zijn bloedserieus charisma (Gods and Monsters) een onmiskenbaar talent voor humor heeft. Met zijn verschillende personages steelt hij dan ook de film van Liz Hurley, die eigenlijk niks beter te doen heeft dan met haar bekoorlijk lijf, en gedrapeerd in strakke designerkleding, wat te staan zwaaien. Nu goed, voor ons niet gelaten.

Ramis baseerde zich heel lichtjes op de gelijknamige film uit 1967, maar kan het jammer genoeg niet laten om het einde van de film zwaar uit de bocht te gaan door nog vlug een vleugje moraalridder te spelen. Met als resultaat een typische zaterdagavondfilm, waar je 80 minuten lang met een (heel) lichte glimlach naar zit te kijken en de laatste 10 minuten met gefronste wenkbrauwen hoofdschuddend naar het scherm zit te staren. Om ten slotte vijf minuten na de film vruchteloos de twee leuke oneliners terug in je geest te halen, en je af te vragen waar je voor de film ook weer mee bezig was. Hap, slik, weg.