ANATOMY

Het was in januari 1998 dat Andrea Wilson als bedrijfleidster van het nieuwe Deutsche Columbia Pictures contact opnam met de gerenommeerde producenten Jakob Clausen en Thomas Wöbke. Ze had een idee voor het eerste project van de Duitse Columbia-afdeling. Het moest een horrorfilm worden, eentje die zich in het medische milieu afspeelde en het publiek de stuipen op het lijf zou jagen. Een beetje Robin Cook, een snuifje Nightwatch, een korreltje Urban Legends - van die dingen. Omdat het trio hem nog van zijn debuutfilm Tempo uit 1996 kenden, was de Oostenrijkse regisseur Stefan Ruzowitzky hun eerste keuze. Die hapte toe, want na zijn (overal geprezen) boerendrama Die Siebtelbauern (The Inheritors) uit 1998 was die wel eens aan een genrewisseling toe. Na zeven maanden was alles in kannen en kruiken. Ruzowitzky had zijn scenario klaar. In februari vorig jaar liep de film van stapel in Duitsland en een jaar later krijgen ook wij Anatomy te bewonderen. In een zeer slecht ingesproken Engelstalige versie weliswaar.

Daarin maken we kennis met Paula Henning (Franka Potente), een jonge studente geneeskunde die uitverkoren wordt om te gaan studeren aan de beroemde universiteit van Heidelberg, waar ze les zal krijgen van professor Grombeck, een levende legende in zijn vak. In Heidelberg maakt Paula onder meer kennis met Gretchen, een seksbom eerste klas, die aan haar indrukwekkende boezem echter ook een paar hersens koppelt, en David, een jongen met een zeldzame hartziekte. Alles lijkt goed te gaan, tot Paula op een dag het lijk van David ter ontleding op de tafel krijgt. Alles wijst erop dat er vreemde dingen aan de hand zijn in de duistere lokalen van de universiteit. Al gauw ontdekt Paula een anti-Hippocratisch Genootschap, dat dissecties uitvoert op levende mensen.

Dat Anatomy een jaar na datum toch nog in onze bioscopen te zien is, hebben we integraal aan de aanwezigheid van Franka Potente te danken. Zonder haar was de film - zoals zovele anderen - onverbiddelijk naar het videocircuit verbannen. Alles aan Anatomy hebben we al eens eerder gezien; niks is origineel. Voeg daarbij ook nog eens een scheut typisch Duitse humor (of wat daarvoor moet doorgaan) en de ergernis is compleet. Maar eerlijk is eerlijk: enkele scènes maken ook indruk. Vooral die waarin een compleet verlamde man wakker wordt op een operatietafel en ziet hoe men alle organen uit zijn lichaam aan het halen is. Wat meer van dit had van Anatomy een ijzersterke thriller kunnen maken in de lijn van Ole Bornedals Nattevagten. Nu heb je alleen maar een ijzersterke maag nodig.