HARRISON'S FLOWERS

In Harrison's Flowers belanden we in het kleine wereldje van de oorlogsjournalisten. Harrison Lloyd, een topfotograaf van Newsweek, voelt dat zijn geluk op is en zou graag zijn fototoestel aan de wilgen hangen om zo bij zijn vrouw Sarah en zijn twee kinderen te kunnen blijven. Wanneer de oorlog in Joegoslavië uitbarst laat hij zich overhalen om nog deze kleine schermutseling te verslaan. Tot het daar plots menens wordt. Harrison komt midden in een bittere en bloederige oorlog terecht. En even later wordt het stil. Het bericht komt dat hij tijdens een bombardement omkwam.

Sarah wil echter niet geloven dat haar man dood is en vertrekt op eigen houtje naar het oorlogsgebied om hem te zoeken. Samen met een vluchteling rijdt ze de grens over en alles is verdacht rustig. Tot ook voor haar de oorlog losbarst. Haar auto wordt door een tank verpletterd en haar metgezel wordt in koelenbloede geëxecuteerd. Zelf ontsnapt ze ter nauwernood aan verkrachting en de dood, en wordt opgevist door een groepje oorlogsjournalisten die op gevaar van hun eigen leven de wereld een blik wil werpen op de ellende die de oorlog met zich meebrengt.

Regisseur Elie Chouraqui plaatst in zijn film de oorlogsjournalist op het voorplan. Even worden we gewaar van de gevaren die die mannen en vrouwen lopen om ons, knusjes zittend voor onze beeldbuis, te tonen dat het ergens elders veel erger is. En Chouraqui doet het met veel overtuiging. Sinds Saving Private Ryan hebben we een andere manier van oorlogsfilm leren kennen, en ook Chouraqui heeft daar zijn lessen uit getrokken. Net als de journalisten zitten we midden in het geweld, en hebben we geen idee waar de volgende mortier zal inslaan, waar de volgende kogel een slachtoffer zal maken.

Voor ons ogen zien we nogmaals de gruwelen van de oorlog in de Balkan. Mensen worden in koelenbloede afgemaakt. Volwassenen, bejaarden, kinderen. Zonder onderscheid. En in dat strijdgewoel proberen Sarah en de journalisten hun werk te doen. En Harrison te zoeken. Maar jammer genoeg schildert Chouraqui zijn journalisten iets te veel als helden af in een burgeroorlog zonder helden. Zij wagen hun leven door even het oog van de wereld te spelen. Het ligt er misschien iets te dik op.

Het door aangrijpend geweld gedomineerde middendeel van de film wordt echter deels teniet gedaan door de drijfveer achter het verhaal. Sarah (Andie MacDowell) wil kost wat kost haar man terugvinden, en daarvoor zet ze niet alleen haar leven, maar ook dat van anderen op het spel. Harrison's Flowers is dus een liefdesverhaaltje, met de oorlog als achtergrond. En daar wringt het schoentje, want na het bekijken van al die gruwelbeelden heb je eigenlijk geen zoethoudertje meer nodig. Enkel stilte.