DR. T AND THE WOMEN

Dr. T(ravis) is een gynaecoloog in Dallas. Zijn cliënteel bestaat vooral uit knappe vrouwen die buiten shoppen en roddelen een leeg bestaan leiden. In hun eindeloze vrije tijd vervelen ze zich steendood, en hebben dan maar van het doktersbezoek een hobby gemaakt. Dr. T (Richard Gere) is immers niet alleen een uitstekende dokter, hij is vooral een begrijpende man die weet hoe hij moet luisteren. Zijn jagersvrienden benijden hem dan ook. Buiten zijn knappe patiënten wordt hij immers ook omringd door zijn twee knappe dochters en zijn ideale vrouw (Farah Fawcett).

Maar zijn ideale leventje wordt dooprikt wanneer blijkt dat zijn vrouw kinds begint te worden, en ook het huwelijk van zijn dochter voor de nodige problemen zorgt. Zijn enige troost vindt hij in de jacht en golf. En daar ontmoet hij Bree (Helen Hunt), klaarblijkelijk de enige vrouw met inhoud in Dallas.

Altman draait al heel wat jaren mee en maakte na heel wat ups en downs een prachtige comeback met The Player (1992) en Short Cuts (1993). Sinds deze twee pareltjes heeft de man steeds meer moeite om zijn critici tevreden te stellen. Het door elkaar strengelen van heel wat verhaallijnen is zijn handelsmerk, en ook Dr. T ontsnapt hier gelukkig niet aan. Ditmaal houdt hij het echter heel overzichtelijk. En luchtig, alhoewel er door zijn portrettering van stereotype vrouwen een grimmig sfeertje hangt. Altman houdt van vrouwen, maar ditmaal moeten ze het ontgelden. Want Altman is allesbehalve mild.

Als knappe gynaecoloog is Richard Gere voor één keer perfect gecast, met al dat gekakel in zijn leefwereld zou je nog medelijden met hem krijgen ook. Helen Hunt is de enige volkomen normale vrouw in het verhaal. Het is dan ook niet te verwonderen dat Gere's karakter zich tot haar aangetrokken voelt. Al betekent dat dat hij een stuk van zijn zekerheden moet opgeven. Hunt is tegenwoordig niet van het scherm te slaan. Naast Cast Away, Pay It Forward is ze immers ook nog in de nieuwe What Women Want te zien. Voor filmveelvraten kan het dus moeilijk worden om haar verschillende karakters nog uit elkaar te houden. Terwijl iedereen voortreffelijk zijn ding staat te doen is het echter Farrah Fawcett die in het begin van de film de show steelt. Deze ex-Charlies Angel mag immers bewijzen dat ze nog niks aan haar lichamelijke schoonheid verloren heeft. Tijdens de opnames van haar naaktscènes stond ze er naar verluidt op dat de set niet ontruimd werd zoals normaal gezien de gewoonte is. Na haar optreden kreeg ze van de crew dan ook een uitgebreid en spontaan applaus. Alleen jammer dat haar acteerprestatie er in die jaren niet is op vooruitgegaan.

Niettegenstaande Altman met Dr. T geen potten breekt lijkt het alsof de film moeiteloos vooruitkabbelt, alsof hij met zijn pink stond te regisseren. Alhoewel de satire voor de liefhebbers garant staat voor twee uur vermaak (al vraag je je al veel vroeger in de film af hoe Gere het in godsnaam kan uithouden met al die neurotische vrouwen rond zich) hoop je bij elke Altman weer stilletjes dat hij nog eens volop in de roos schiet. Volgende keer misschien.