VERTICAL LIMIT

Peter Garrett (Chris O'Donnell) en zijn zus Annie (Robin Tunney) zijn samen met hun vader een berg aan het beklimmen als hun nachtmerrie werkelijkheid wordt. Door een ongeval komen de drie aan slechts één veiligheidskoord te hangen. De ervaren vader, die onder aan het koord bungelt, beseft direct dat het koord het gewicht niet aan zal kunnen. Hij beveelt zijn zoon dan ook het koord door te snijden. Door zijn eigen leven op te offeren maken zijn kinderen een betere kans. Na wat heen en weer geschreeuw doet Peter wat zijn vader hem beveelt. Peter en Annie overleven het drama, maar Peter heeft een trauma opgelopen en durft de berg niet meer op. Dan begint het verhaal pas echt, want een paar jaar later is Annie van plan om de K-2 te gaan beklimmen samen met Elliot Vaughn (Bill Paxton), een kopstuk uit het zakenleven, die het eerste vliegtuig van zijn nieuwe luchtvloot vanaf de top van de K-2 uit wil zwaaien. Ondanks een naderende storm zetten ze door, en dat is niet zo slim want ze zijn nog niet goed en wel onderweg of de wind dient zich al aan.

Terugkeren heeft dan al geen zin meer, en voor onze hoofdpersonen het in de gaten hebben, worden ze door de sneeuwstorm door de lucht geslingerd en komen ze uiteindelijk in een door ijs van de buitenwereld afgesloten grot terecht. Aan de voet van de berg ondertussen is iedereen het er over eens dat de klimmers zo goed als dood zijn, en dat een reddingsactie nutteloos en bovendien veel te gevaarlijk zou zijn. Iedereen, op één man na: Annie's broer Peter zet zich over zijn angst heen en gaat de berg op om zijn zus te zoeken. Hij krijgt uiteindelijk toch nog steun van een stel dappere zielen, waarvan Montgomery Wick (Scott Glenn) toch zeker de opvallendste is. Bewapend met nitroglycerine beginnen ze aan de klim van de K-2, om de onfortuinlijke klimmers de helpende hand te bieden.

Met nitroglycerine een berg op? Ja, wetenschappers in Amerika hebben deze scenariotruc ook al direct met de grond gelijk gemaakt; het is Godsonmogelijk om met dit zeer explosieve goedje op de rug een flinke heuvel te beklimmen zonder tot stof weder te keren, laat staan de K-2. En dat is helaas niet het enige wat er niet klopt aan Vertical Limit. Het scenario is niet meer dan een samenraapsel van bekende elementen en is geen moment serieus te nemen. Wie dan ook een realistisch vormgegeven reddingsactie verwacht, komt bedrogen uit. Tegen het adembenemende decor van sneeuw, ijs en wind komen we geijkte personages tegen: het reddingsteam bestaat onder andere uit het meisje dat moet bewijzen dat ze tegen de mannen opgewassen is, twee komische sidekicks en de gelouterde veteraan die zijn kunstje nog een keer mag vertonen. De acteurs, met name Chris O'Donnell, zijn ongeloofwaardig en de door Campbell opgedrongen emoties zijn lachwekkend.

Vertical Limit is natuurlijk geen drama, maar een actiefilm, dus het wachten is op de stunts. En die krijgen we. Behoorlijk wat zelfs, en die scènes zijn uitstekend. Lawines, onmogelijke dodensprongen over ravijnen, een helikopter die dreigt neer te storten, alles is puik in beeld gebracht (hoewel er wel wat onnodige schoonheidsfoutjes in de special effects zitten) en dat zorgt voor een aangename achtbaanrit. Erg spannend wordt het verhaal echter niet, simpelweg omdat de personages te eendimensionaal zijn om sympathie - of afgunst - op te wekken. Vertical Limit probeert dit gebrek aan spanning te compenseren met oorverdovend geweld, maar dat kan niet voorkomen dat de film geen moment écht indruk maakt. Daarvoor blijft het allemaal veel te veel kermisvermaak, en veel te weinig een realistisch 'man-against-nature'-gevecht. Als de cirkel uiteindelijk weer rond is en alle rode draadjes een eind heb ben gekregen, tja, dan dringt zich onvermijdelijk het gevoel op dat er naar een zeer matige Hollywoodfilm gekeken is. Het is de allerlaatste scène, die geheel buiten de toon van de film valt, die Vertical Limit definitief de nek om draait. Alleen aan te raden in geval van ernstig adrenalinetekort.