DUNGEONS & DRAGONS

Dungeons & Dragons speelt zich af in het rijk van Izmir. Daar heersen de magiërs over het gewone volk. De jonge keizerin (Thora Birch) streeft echter naar gelijkheid voor iedereen. Super magiër Profion (Jeremy Irons) wil echter alle macht naar zich toe trekken en de keizerin met haar revolutionaire ideeën van de troon stoten. De sleutel tot de overwinning is een staf waarmee de bezitter de macht over de rode draken krijgt. Toevallig komen twee dieven (Justin Whalin en Marlon Wayans) midden in de tweestrijd terecht. Hun zoektocht naar de staf zal het lot van het rijk bezegelen.

Het klinkt allemaal misschien wel grote onzin, maar al wie ooit verschrikt naar het verhaal van Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen zat te luisteren weet dat er met een op het eerste gezicht onzinnig verhaal best te leven valt. Daarvoor is het dan ook fantasy, een genre trouwens dat jammer genoeg veel te weinig aan bod komt in de cinema. Al kan de The Lord of the Rings trilogie daar over een klein jaar misschien wel verandering in brengen. Debuterend regisseur Courtney Solomon heeft van Dungeons & Dragons echter een onsamenhangend zootje gemaakt. Vreemd genoeg heeft hij, net als heel wat collega-filmers, de vreemde neiging om via een buddy-vriendschap de film te doorspekken met bijzonder irriterende humor. Vooral Marlon Wayans weet van geen ophouden. Op geen enkel ogenblik word je dan ook meegesleept in de fantasywereld die met z'n draken en dwergen genoeg stof heeft om toch enigszins episch uit de hoek te komen.

Op de set is het blijkbaar vooral Jeremy Irons die zich als de slechterik flink geamuseerd heeft. Thora Birch geeft een zwakke imitatie van de stoïcijns acterende Natalie Portman in Star Wars, en besefte blijkbaar voor de camera's al dat haar American Beauty-prestatie toch wat meer diepgang had. Gelukkig is er nog de fantasywereld om naar te staren. Hier en daar heeft de computer goed werk geleverd (al is het duidelijk geen grote onderscheiding), en van draken kunnen we sinds Dragonheart geen genoeg krijgen. Maar daar moet je dan wel weer bijna anderhalf uur op wachten. En dat is zelf een goede draak niet waard. Zeker niet als je na de film de indruk krijgt dat je even naar een intro-fimpje van een spel hebt zitten kijken.