PLEURE PAS GERMAINE

In Pleure Pas Germaine probeert Gilles met zichzelf in het reine te komen. Enkele jaren geleden verloor hij zijn oudste dochter. Volgens de politie een zelfmoord, volgens hem een moord. Verpletterd door verdriet en onmacht probeert hij zich samen met zijn vrouw en vier kinderen verder door het leven te slepen. Zonder nu bepaald een goed voorbeeld van een liefhebbend vader te zijn. Zijn louterende zoektocht begint wanneer hij van een vriend een tip krijgt over de moordenaar. Samen met zijn gezin ruilt hij daarom Vilvoorde in voor een minibusje waarmee hij naar de Spaanse Pyreneeën wil trekken, de geboortestreek van zijn vrouw. Gekweld door het verleden verzwijgt hij de echte reden van de trektocht, al beseft hij niet dat hij niet de enige is die met een hartverscheurend geheim rondloopt.

Met zijn regiedebuut schiet Alain de Halleux meteen in de roos. Dat heeft hij niet alleen te danken aan het op de bestseller van Claude Jasmin gebaseerde script, maar ook en vooral aan de schitterende vertolkingen. De immer uitmuntende Dirk Roofthooft zet een pijnlijk geloofwaardige Gilles neer die denk dat hij met zijn problemen heel de wereld op zijn schouders moet torsen. In zijn koeterwaals, doorspekt met Nederlandse scheldwoorden is hij meer mens dan ooit. Een mens die door zijn kortzichtigheid zijn eigen geluk (en dat van anderen) in de weg staat. Een getormenteerd mens die hoopt zijn hart te zuiveren door zijn oog om oog, tand om tand principe tot het uiterste door te voeren. Hij wordt daarin bijgestaan door Rosa Renom die als Germaine de rest van de familie probeert bijeen te houden. Samen begeleiden ze de jonge cast waarin Cathy Grosjean als Muriel het meeste weerwerk biedt tegenover Gilles.

Alain de Halleux snijdt heel wat zware thema's aan in zijn film. Van kindermisbruik tot zelfmoord en moord. En daarbovenop nog eens een door droefheid verscheurde familie. Maar Halleux houdt het gelukkig allemaal redelijk licht, zonder daarom oppervlakkig te worden. Nu en dan gaat hij even uit de emotionele bocht, en soms lijkt het inderdaad dat Gilles heel de wereld op zijn schouders torst. Maar een roadmovie is er nu eenmaal om mee te beleven. Aangekomen aan het eindpunt besef je dan ook als toeschouwer dat het allemaal de moeite waard was. En ook dat is de moeite.