Voor een zoveelste keer moest de Vlaamse filmliefhebber zich in allerlei bochten wringen om het hele spektakel live te kunnen volgen. In tegenstelling tot vorig jaar verkozen onze Vlaamse commerciële vrienden uit Vilvoorde om het hele zaakje niet uit te zenden wegens te weinig kijkers - en dat uitgerekend in een jaar dat onze eigen Dominique Deruddere op z'n sokken voor een flinke verbetering van het kijkcijferrecord om vier uur 's nachts had kunnen zorgen. Exit Vlaanderen dus en dat betaalzender Canal Plus in een last minute wijziging toch nog besliste om de ceremonie rechtstreeks uit te zenden was slechts een pleister op een houten been: het gros van de filmfans koos dan ook voor een oscarnacht in één van de Kinepolisbioscopen, al dan niet voorafgegaan door de vertoning van een oscarfavoriet. Zo kregen wij tussen middernacht en twee Almoust Famous voorgeschoteld en nadien werd het voor iedereen duidelijk dat we nog een uur konden wachten omdat men aan de overkant van de grote plas pas binnen enkele weken overschakelt op de zomertijd.
De belangrijkste wijziging in de show dit jaar - die voor één van de laatste keren in het Shrine-auditorium in Los Angeles plaatsvond - was ongetwijfeld de keuze voor Steve Martin als emcee oftewel Master Of Ceremonies. Na een aantal jaren Billy Crystal hield zowat elke filmliefhebber zijn hart vast maar het dient gezegd dat de man zich zeer goed van zijn taak kweet en meer dan eens behoorlijk uit de hoek kwam; iets waar Russel Crowe van alle aanwezigen zichtbaar het meeste moeite mee had. Elk jaar opnieuw verbazen we ons trouwens over de impact van de presentator in kwestie: eens de show in volle gang is, is zijn taak beperkt tot het aankondigen van gasten en een regelmatige kwinkslag, maar het werkt wel, zoveel is duidelijk. De introductie van de host in de show zelf is overigens ook een steeds weerkerend element op zich waarnaar ieder jaar opnieuw wordt uitgekeken. Dit jaar koos men hier voor een eerder sobere introductie, waarbij weliswaar wel de link werd gelegd met het nieuwe internationale ruimtestation ISS. Geen humoristische filmpjes dus deze keer zoals Billy Crystal ze ons keer voor keer voorschotelde; voor de show raakte overigens bekend dat zijn introductie van enkele jaren terug, waarin hij The English Patient door de mangel haalde, tot de top drie behoorde van Amerika's meest geliefde oscarmomenten. Nummer één was zoals verwacht de naakte man die tijdens de show van 1973 pardoes tijdens een speech enkele ogenblikken op het podium en in beeld te zien was.
Nog meer dan andere jaren had de Academy alle genomineerden op het hart gedrukt om hun speeches kort te houden en nog meer dan andere jaren was dit voor de winnaars meer een opgave dan een kunst om zich aan deze regels te houden. Koploper en meest in het oog springend was wel de speech van Peter Pau (die won in voor Crouching Tiger in de categorie van de beste fotografie): de man speelde het klaar om in nog geen twintig seconden meer dan dertig namen in zijn dankwoord te vermelden, waarvan meer dan de helft van Chinese origine waren. Het publiek in L.A. barstte net niet in lachen uit en van ons krijgt de man voor deze prestatie alvast de Cuba Gooding Jr.-trofee voor het meest originele dankwoord. Met stip op nummer twee plaatsen we overigens Julia Roberts, de gedoodverfde favoriete voor Erin Brockovich. Ze maakte haar winnaarsrol volledig waar en stond daarbij van alle winnaars het langste op het podium met het felbegeerde beeldje in haar hand. Het weze haar van harte gegund.
En voor de rest? Van glamour en glitter was er in onze bioscoop niet veel te merken, maar sfeer was er wel: het collectieve gejuich toen 'onze' Iedereen Beroemd in beeld kwam, het allicht niet helemaal gemeende boe-geroep toen Ang Lee nog geen minuut later met de prijs aan de haal ging, de collectieve verrassing toen Steven Soderbergh aan de haal ging met het beeldje van de beste regie voor Traffic en ga zo maar door. Wij hebben ons alvast geamuseerd en hopen van u hetzelfde. Tot volgend jaar!