Inderdaad, alweer een erotische thriller, horen we u al zeggen en dat was eerlijk gezegd ook onze eerste reactie. Basic Instinct was in 1992 de grensverleggende trendsetter maar wat we sedertdien voorgeschoteld kregen, was heel magertjes en dat is dan nog vrij zacht uitgedrukt: films zoals Sliver (alles bij elkaar niet meer dan een zwakke kopie) en Body Of Evidence (te belachelijk om onder woorden te brengen) deden het genre absoluut geen eer aan. Om over het kersverse Striptease (absoluut geen thriller, maar kom) nog maar te zwijgen. Neen, jongens, we zijn er nog lang niet klaar voor.
Ook met deze Bound trappen we een open deur in door meteen al te zeggen dat het qua erotiek niet veel soeps is: een lesbische vrijpartij van nog geen vijf minuten links, een pseudo-orgasme rechts en dan hebben we het alweer gehad. Maar voor u ons helemaal van perverse praktijken beschuldigd, zeggen we er maar onmiddellijk bij dat deze leemte nu ook weeral niet een ramp van jewelste is. Bound is zo'n prent die niet slecht, maar ook niet goed is. De grijze middenmoot dus.
Violet (Jennifer Tilley) is de sexy maitresse - nu ja, wat heet sexy - van Caesar, een geldwitwasser voor de maffia. Violet wil echter weg uit dat niet echt alledaags milieu en in de komst van Corky (opblaaspop Gina Gershon, uit onder andere Showgirls) ziet zij de mogelijkheid om haar droom te doen uitkomen. Dat de beide dames en passant nog eventjes twee miljoen dollar cash aan maffiageld kunnen meegrabbelen, maakt het geheel nog aantrekkelijker natuurlijk. Probleem is echter dat dit niet onaardige bedrag niet zomaar kan verdwijnen en als het plannetje van Violet en Corky enkele onverwachte wendingen aanneemt, gaan de poppen aan het dansen.
Het grote probleem bij Bound is een acuut gebrek aan aantrekkelijkheid en een overdaad aan onverschilligheid. Joe Pantoliano (Caesar) riskeert zijn eigen vel tegenover de maffiabazen? Tja, who cares? Enkele duizenden bankbiljetten in een wasmachine als was het een reclamespot voor een nieuw witter dan wit waspoeder? Waarom ook niet? En dat het koppel Gershon-Tilley in bed even charmant is als een koppel kikkers in de paartijd had u allicht ook reeds begrepen.
Met dit alles zou je nog haast vergeten dat het hier gaat om het regiedebuut van twee broers, Larry en Andy Wachowski. Zij penden ook het ondanks alles toch meer dan behoorlijke script bij elkaar. Als allerlaatste nog dit: Bound is deze week op enkele voorstellingen na in ons landje aan een heuse wereldpremière toe. Leuk om weten, maar een toegevoegde waarde heeft het jammer genoeg niet.