THE LEGEND OF BAGGER VANCE

Rannulph Junuh (Matt Damon) was ooit een ware golfbelofte. De jongeman kwam echter gebroken terug uit de eerste wereldoorlog, en verdween maar al te graag voor een decennium in de anonimiteit en de drank. Hij wordt met moeite uit zijn zelfmedelijden gelokt door Adèle Invergordon (Charlize Theron), zijn vriendin van weleer. Zij kreeg van haar vader een enorm golfterrein geërfd, inclusief de vele schulden die zich door de grote depressie bleven opstapelen. Zij hoopt haar erfenis en meteen haar vaders droom te redden door een groots opgezet exhibitie golftoernooi te organiseren. En om weerwerk te bieden aan Bobby Jones (Joel Gretsch) en Walter Hagen (Bruce McGill) heeft ze de hulp nodig van Junuh, de lokale held van Savannah. Hij krijgt op zijn beurt de steun van Bagger Vance (Will Smith) een uit het niets opgedoken filosoof die zijn diensten als caddy aanbiedt.

Golf staat centraal in The Legend of Bagger Vance, en sommigen zullen de vaak zware filosofische overpeinzingen over de sport veel te letterlijk nemen. Golf is, wat sommigen ook beweren, niet de nobelste sport die ooit is uitgevonden, en golf is zeker ook geen spiegel van het echte leven. Maar golf is voor Robert Redford wel de ideale kapstok om zijn verhaal over het leren leven met het verleden, of eerder het terug vinden van een verloren leven, aan op te hangen. Want leven is allesbehalve eenvoudig. En in tegenstelling tot wat je vaak in grote Hollywoodfilms ziet is de innerlijke strijd vaak harder dan de uiterlijke fysische strijd. Sommigen zullen ongetwijfeld moeite hebben met de romantische benadering van Redford waarin een uitstekende Will Smith op een eerder sarcastisch manier Matt Damon filosofisch mag bijstaan. Ook de magisch-realistische inslag (hoort Bagger vance niet in hogere krijgen thuis?) zal bij sommigen misschien zwaar aankomen. Maar wie zich laat meeslepen door het traag opgebouwde verhaal krijgt een milde levensles.

Redford weet zich zoals steeds te omringen met de allerbesten. Will Smith bewijst overtuigend dat hij veel meer kan dan enkel maar grappig te zijn. Zijn cynische Bagger Vance zorgt ervoor dat de film aan de feel-good kant niet overboord gaat. Ook Matt Damon geeft als de getormenteerde golfspeler het beste van zichzelf, terwijl de beeldschone Charlize Theron eindelijk nog eens iets meer dan een cameo toebedeeld krijgt. En alsof er nog geen kindertalent genoeg is trekt de jongen J. Michael Moncrief ongetwijfeld alle moederlijke ogen naar zich toe.

The Legend of Bagger Vance had met zijn golftoernooi ook een bikkelhard sportgevecht kunnen worden, met duidelijke goeden en slechten, met overwinnaars en verliezers. Maar het leven is nu eenmaal niet zwart en wit, en daarom worden we hier voor één keer van gespaard. Zo worden Junuh's tegenspelers als echte mensen voorgesteld. En dit alles wordt overgoten met een heerlijk romantische soundtrack van Rachel Portman die ook reeds met haar muziek voor Chocolat indruk maakte. Haar symfonische score wordt perfect aangevuld door een uitstekend (maar misschien wel een beetje voorspelbaar) gebruik van de geluidssporen bij de spannende en filosofische ogenblikken in de film. Verpakt in een buitengewoon mooie fotografie van Michael Ballhaus is The Legend of Bagger Vance misschien wel geen baanbrekende superieure film geworden, maar wanneer de film aan vierentwintig beelden per seconde door de duistere zaal het scherm bereikt, heb je weer heel even dat magische filmgevoel. En ook dat is iets wat je op tijd en stond terug moet vinden.