REMEMBER THE TITANS

We schrijven 1971 als Herman Boone (Denzel Washington) de nieuwe trainer wordt van het footballteam van de plaatselijke highschool. Stomverbaasd, maar vooral beledigd weigeren de blanke jongeren voor de zwarte Boone te spelen, en ze begrijpen niet waarom hun oude coach (Will Patton), die zijn team al 15 jaar achtereen kampioen maakte, moet vertrekken. Boone stelt zich echter keihard op; iedereen die niet voor hem wil spelen kan vertrekken. Zijn strategie lijkt te werken, want tijdens het door hem georganiseerde trainingskamp komt de groep steeds dichter bij elkaar. Als de jongens terugkomen van het kamp, is er ondanks de onderlinge verschillen een hechte band ontstaan. Eenmaal terug in de bewoonde wereld blijkt echter ook dat de barrières die de spelers doorbroken hebben tijdens hun samenzijn, in de samenleving nog steeds bestaan. Het publiek staat niet bepaald achter het team en eist door middel van demonstraties min of meer dat alles weer wordt zoals vroeger. Deze druk doet de Titans, en hun nog prille zelfvertrouwen, wankelen. Coach Boone weet dat er maar één manier is om het rumoer de kop in te drukken: gewonnen moet er worden.

Veel films werken naar één dramatisch hoogtepunt toe; in The Shawshank Redemption komt alle emotie naar buiten toe als Andy, vrij en wel, met ontblote borst en opgeheven armen de regen op zich neer laat kletteren, Titanic werkt 2,5 uur toe naar het moment van zinken; het daadwerkelijke moment suprême. Het probleem met Remember the Titans is dat men geen maat heeft weten te houden met de emoties. Het verhaal kent ontelbare hoogtepunten, maar door die overdaad maakt het geheel een wat sentimentele en ongeloofwaardige indruk. In sportfilms is het grootste cliché natuurlijk de speech van de coach voor de wedstrijd. In deze film komt dit niet één keertje voor, maar lijkt Washington elke vijf minuten de peptalk van stal te halen. De personages zijn daarbij ook nog eens erg stereotiep: in het kader van 'iedereen is gelijk' mogen 'De' dikke jongen, en 'De' homo natuurlijk niet ontbreken.

Remember the Titans is, zelfs voor Disneybegrippen, erg moraliserend, en enige diepgang ontbreekt. Dit waargebeurde verhaal wordt verteld om de wereld duidelijk te maken dat we allemaal sterfelijk en gelijkwaardig zijn en de makers stellen zich daardoor voor de onmogelijke taak het wiel opnieuw uit te vinden. Films als deze zijn immers al veel vaker (en beter) gemaakt, en we weten nu echt wel dat iedereen alles kan bereiken als het geloof in de eigen persoon maar aanwezig is. Was de boodschap in voorgangers vaak goed verpakt, Remember the Titans laat geen twijfel bestaan over wat de beweegredenen waren voor het maken van de film.

Het is moeilijk oordelen over een film als deze, die duidelijk met de beste bedoelingen is gemaakt. Maar een familiefilm zou toch het hele gezin moeten vermaken. Nu zullen kinderen zich wellicht kunnen vermaken met de humor die de film bevat, maar ouderen zullen zich toch ergeren aan de overdosis moraal die de film meer goed dan kwaad doet. Wat de film echter redt is het puike acteerwerk. Het enthousiasme spat van het scherm, en als Denzel Washington nogmaals alle registers opentrekt en met haast bezeten og en zijn pupillen en het publiek toespreekt, branden de tranen toch weer in de ooghoeken. Maar dit is echt de laatste keer geweest.