15 MINUTES

Emil (Karel Roden) en Oleg (Oleg Taktarov) zijn twee Oost-Europeanen die in Amerika aankomen. Ze zijn er nog maar net of Oleg gaat met een videocamera aan de haal. De man is gek op films, waant zich Frank Capra en is vastberaden om het als filmregisseur te maken. In echte C'est Arrivé Près de Chez Vous stijl filmt hij de gewelddadige misdaden van zijn partner Emil. Bij hem slaan de stoppen te pas en te onpas door, ideaal dus voor wat bloederig videovermaak. Wanneer hij twee ex-medeplichtigen vermoordt krijgt hij Eddie Fleming (Robert De Niro) achter zich aan. Eddie is een beroemde politieinspecteur, geliefd bij de sensatiepers omdat hij met hen samenwerkt. Zij gebruiken hem, en hij gebruikt hen. In zijn zoektocht naar de moordenaars krijgt hij de hulp van brandweerman Jordy Warsaw (Edward Burns).

John Herzfeld probeert met zijn 15 Minutes een boeiend en loodzwaar thema aan te snijden, dat van de rol van de media. Op zich een meeslepend thema omdat we er met z'n allen, of we nu willen of niet, dagelijks mee geconfronteerd worden. Ook al denken we maar al te graag dat we er immuun voor zijn. Hoe vaak zitten we met z'n allen immers niet te kijken naar beelden van een Jerry Springer Show terwijl we neerbuigende opmerkingen zitten te maken over die domme Amerikanen met hun stomme televisieshows? In plaats van gewoon zelf weg te zappen, en zelf iets nuttigers te doen. Ook bij ons staan de mensen in rijen aan te schuiven om heel even beroemd te zijn. Zij het door naakt onder de Big Brother-douche te gaan staan, of door voor het oog van miljoenen televisiekijkers naar een partner te zoeken. En die miljoenen kijkers blijven natuurlijk gefascineerd kijken omdat ze verontwaardigd zijn over hoe erg het gesteld is met de media. Dat spreekt voor zich.

Reden genoeg dus om vanuit een satirische hoek even naar de media te lonken, al klinkt het natuurlijk wel niet geloofwaardig als het uit de Hollywood-hoek zelf komt. John Herzfeld (Two Days in the Valley) bevolkt zijn film met karikaturen. Vooral de twee Oost-Europeanen zijn zo ergelijk dat je er zelf zenuwachtig van wordt. Even denk je dat dergelijke stomme mensen niet kunnen bestaan (wie gaat er nu zijn eigen misdaden op video vastleggen om dat dan te verkopen in de hoop beroemd en rijk te worden), maar wie nu en dan de televisie aanzet, of een krant openslaat weet jammer genoeg beter. Maar heel even heb je hetzelfde zenuwachtige en ergelijke gevoel als bij 10 seconden Jerry Springer. Als dit al een aanklacht moet zijn tegen de massamedia, dan verdient Jerry Springer een ere-doctoraat.

Jammer genoeg loopt het niet alleen daar fout. Ook de rest van het plot is zo rommelig en onsamenhangend dat de andere acteurs nauwelijks iets uit de brand kunnen slepen. De eens onfeilbare Robert De Niro kiest nog maar eens een slechte rol uit, en ook Edward Burns kan weinig aanvangen met zijn buddy-relatie met De Niro. Het enige wat echt geloofwaardig is aan heel de film is de schijnheilige kop van de media-manipulator Kelsey Grammer wanneer hij met een triest aangezicht vertelt dat hij een op band opgenomen moord zal uitzenden. Want als hij het niet doet dan doet iemand anders het wel. Het excuus bij uitstek. Maar misschien hebben we het wel bij het verkeerde eind. Misschien is 15 Minutes wel helemaal geen mislukte satire, maar een rasechte thriller. En dan kunnen we, zonder ons op te winden, de film veel bondiger samenvatten: gewoon slecht.