COSTA!

In de openingsscène zien we Janet (Georgina Verbaan) haar spullen pakken, want ze gaat met zuslief en diens vriendinnen naar Salou. Die zijn niet echt blij dat ze met het onderdeurtje worden opgescheept en de eerste avond wordt ze dan ook prompt alleen achtergelaten, terwijl de andere meiden het nachtleven induiken. Dat levert een aandoenlijke scène op, met Janet die haast in haar verdriet verdrinkt. Georgina Verbaan is misschien geen groot actrice, maar is wel geknipt voor de rol van het stuntelige meisje en ze overtuigt volkomen.

In de traditie van het verhaal over het lelijke eendje, bloeit Janet open als ze de stoere propper Rens (Daan Schuurmans) tegenkomt. Rens is danser in discotheek Costa! en als Janet invalt voor de geblesseerde Frida (Katja Schuurman, die ook de titelsong Lover or Friend inzong) is hij helemaal weg van haar. Dat levert uiteraard jaloezie op bij Frida, want er staat een danswedstrijd op stapel tussen de dansers van Costa! en die van de concurrerende nachtclub Empire. Frida is op tijd hersteld voor de danswedstrijd, maar of ze Janet uit het dansteam zal krijgen...

Wie diepgang verwacht in deze film, komt bedrogen uit, want het verhaal is niet bepaald complex, en ook de personages komen nooit goed los van het stereotiepe beeld dat in het begin van ze geschetst wordt. Ook degenen die zich verheugen op de topless vrouwen op het strand komen van een koude reis terug. Zeker voor een Nederlandse film is Costa! uitermate braaf, alle kledingstukken blijven keurig aan. Dat is waarschijnlijk uit noodzaak gedaan, een aanbeveling van 16 jaar en ouder zou immers een belangrijk deel van de doelgroep verbieden de film te gaan bekijken. Een verstandige zet, zo blijkt, want de twaalf tot zestien jarigen gaan en masse plat voor de avonturen die hun tv-helden aan de Spaanse kust beleven.

Dat is niet zo vreemd, want ondanks de tekortkomingen is Costa! een amusante film geworden, en bovendien introduceert Nijenhuis een nieuw genre binnen de Nederlandse filmwereld: de feel-goodmovie. Costa! gaat nergens over, maar biedt wel datgene waarvoor 90 procent van het publiek naar de bioscoop gaat: entertainment. Met een grote E dus. Costa! is een zeer verzorgde productie, die genoeg te bieden heeft om anderhalf uur de aandacht op te eisen. Met humor, stunts en romantiek als basisingrediënten is het internationaal gezien misschien niet vernieuwend, maar wel zeer onderhoudend.

Menig discussie is in Nederland al gevoerd over de uitwerking die de film zal hebben op de gevoelige doelgroep. Zullen de tieners na het zien van Costa! hun ouders nog meer aan het hoofd zeuren over de zelfstandige vakantie waar het nu toch echt wel tijd voor wordt? En, misschien wel belangrijker, wat zullen de jongeren aantreffen als ze dan toch uiteindelijk op de vakantiebestemming aangekomen zijn? Waarschijnlijk zal de werkelijkheid anders blijken dan verwacht. Costa! is immers een sprookje, en sprookjes bestaan helaas alleen in de boeken, en op het witte doek. Maar Costa! aansprakelijk stellen voor deze problematiek zou te ver voeren. Wie in het bos loopt verwacht toch ook geen huis van suikergoed?